Schetsen en vertellingen

den winterdag de belabberdste hoestbuien kreeg.

Vier jaar oud, achterlijk kindje, begon Riekje de eerste woorden te babbelen. Koosje, de pleegmoeder, best menschje, dat nou ze ’r nerinkje op had gegeven, schoonmaakbeurten op kantoren waarnam, - Koosje noemde ze ‘moeder’ - tegen ’r moeder zei ze ‘tante’. Niemand had ’t ’r geleerd. En niemand had ’r bezwaren tegen. Zoo’n kind had ’r eigen spraakje, ’r eigen brabbelwoordjes, die ze van de kinderen in de buurt, waarmee ze speelde, overnam. De vrouw, die ’r dag aan dag, verzorgde, die eiken nacht met ’r in ’t kamertje sliep, werd vanzelf ’r moeder - de stugge, stille vreemde, die om de veertien dagen op bezoek kwam, en is wat meebracht, werd ‘tante’, zooals de zoon van Koosje en de andere mannen in ’t huis, ‘oome’ genoemd werden.

De eerste keer, toen Marie door ’t tastend kindermondje als tante werd aangesproken, was ze in geen twee maanden over geweest, omdat ze met den kouwen winterdag in ’t gasthuis had gelegen. ‘Da-ag ta-ante,’ was de begroeting geweest.

‘Tante - tante,’ had de moeder lachend herhaald: ‘wat zeit ze nou?’ ‘Je mot moeder zeggen, Riekie,’ had Koosje verbeterd.

Maar ’t zat ’r in ’t kinderhoofdje al zóó ingeroest, ze zei die ‘moe’s’ en die ‘tantes’ zoo lekker, zoo-om-’r-in-te-pakken, en ze was zoo angekommen in die twee maanden-van-’t-gasthuis, dat ze ’r ’r gang lieten gaan.

En dan - ’t was misschien beter zoo.

Want Koosje kwam naar Amsterdam wonen, tegelijk met ’r zoon, die opzichter bij ’n Veem was geworden. De twee huishoudens werden één, wat ’n heele besparing gaf.

Op de derde verdieping van ’t huis, waarin Marie zoolang op de achterkamer gewoond had, leien ze mudje bij mudje, woonde Riekje met ’r ‘tante’ en ’r ‘moeder’ voor ’t eerst onder één dak, zonder dat de buren - met d’r fatsoen en d’r vuile monden - ’r ’n woord over te kletsen hadden.

°t Kan me niks schelen, hoe ze me noemt,’ redeneerde de moeder: ‘laat ik maar tante hieten... As wij maar weten dat ik de moeder ben, wat?’

Zoo kwam de zesde winter.

Op de grachten in de heele stad reden ze schaats, ’t Was in geen

211