Schetsen en vertellingen

zonder geld geen reçu woue geve, de gammers.

‘Daar blijft-ie al die tijd voor weg!’ zei Rachel op grienen af.’ ‘Daar! Pak an! Pak an!’, riep tante Sof ie ’m ’n rijksdaalder voorhoudend: we hebben nog drie minute - vooruit!’ Hij kon niet meer. Van *t rennen was-ie z’n longen kwijt. Al had ’r z’n leven van af gehangen...

Toen, kordaat, den rijksdaalder uit tante’s hand grijpend, probeerde Rachel ’t met daverende knieën en flapperende rokken. Alsof ze werd nagezet sprong ze de trap met twee, drie trejen gelijk af naar ’t bagagelokaal, waar ze nog nooit was geweest, an den eersten den besten vragend waar ze most wezen voor ’n koffer na Antwerpen. Doch toen ze eindelijk boven kwam met ’t reçu in ’r trillende hand, was ’t baanvak, waar de trein met Bets had gestaan, onmiskenbaar leeg, ’n leegt van twee glimmende, lange rails, en bij ’t buffette-huissie klitte de verstoorde familie, in verbolgenste stemming ana-lyseerend wiens schuld ’t geweest was - van de niet genomen viesje-lant of van de kruier...

Den volgenden dag kreeg Bets ’t reçu over de post - maar eerst den daaraan volgenden aten ze in Antwerpen olijven.

DE TANTE

Toen Riekje geboren werd, was ’r moeder aan den eenen kant te zwak om ’r bij zich te houden, en aan den anderen kant - dat gaf den doorslag - dorst ze niet voor de buren, de buren boven, de buren beneden, de kwaadsprekende, loerende, kwaadaardige buren voor wier slabekken ze die lange, lange maanden als ’n melaatsche zoo bang was geweest.

In ’t gasthuis bevallen, met enkel vreemden om zich heen - in de heele stad had ze nog geen verre nicht voor familie - was ze tegen schemer weer in de achterkamer, twee-hoog, getrokken, en daar in de donkere bedstee, slap en miserabel, had ze zich nog rampzaliger gevoeld, as in de dagen toen de laffe kerel ^Jr in de steek liet.

Maar je went aan alles. Ook aan eenzaamheid.

En ze had nou ’n doel, ’n doel in ’r leven, ’n doel bij ’r werk.

209