Schetsen en vertellingen

‘We kenne toch ’n teelegram zende!’

‘Bets - je blijft zitte! Oom Mijkel haalt *t makkelijk!’

Tas op!’ zei de conducteur, ’t portier sluitend.

Even waren ze stil, ondersteboven van de ellende met ’t reçu. Ze keken naar de klok, naar ’t gat van de trap, waardoorheen oom Mijkel verdwenen was. Bets uit ’t raampje gebogen, met schellen onder ’r oogen en ’n neus die snoof asof ze Narciss bij Van Lier in de Amstelstraat op ’t lijk van de markiezin De Pompadour zag liggen - beet op d’r lippen van hitsende spanning. Gotogot, geen nachthemd, geen haarkam, geen stuk kleere as je aankwam - niks in Antwerpen te krijge door de douane die alles an de grenze hield! Rachel, fel-rood van angsten - met oom Mijkel had je toejoer avonture! -was ’n eind na de trap geloopen, telkens omkijkend of de trein ’r niet vandoor ging. De witte adembuiltjes ploften ’r neus uit, wilder, onstuimiger as de groote wijzer ’n zetje verschoof. Moeder, in diepste verlatenheid, telkens naar de verkeerde zijde voor eiken haastig-aanstappenden reiziger wijkend, houdingloos in ’t gestommel van karren, ’t slaan van deuren, ’t binnenloopen van ’n trein, ’t jachten van menschen en menschen; moeder uit ’r sfeer van warm-besloten, zelden verlaten kamertje met beste benejen- en bovenburen, stond verward en beduusd, huilerig en hulpeloos, niet goed begrijpend waarom Mijkel zoo weggehold was, toch met de aanvoeling van ’n allerverschrikkelijkst gebeuren. De eenige die ’r positieven bij mekaar had, was tante Sof ie. Die was eerst na den conducteur gedribbeld, toen na den hoofdconducteur, en over ’r woorden struikelend soebatte ze effen te wachten, ’n paar minuten te wachten, tot Mijkel met ’t reçu voor ’r nichtje werom kwam - dat ’t de schuld van de kruier-van-naast-de-pekelkomkommer-winkel was. Davidje, onthutst door ’t grommend antwoord van den man met de breede rooie bandelier, kloof z’n nagels tot ’t vleesch.

Dan zwaaide Bets ineens verrukt met ’r arm. Boven de trapgrot daagde ’t hoofd van oom Mijkel met de watten propjes. Hoestend op stikken af - dat was geen beweging voor ’n man, die bronchitis te pakken had - plompte-ie van ’t eene been op ’t andere, haast vallend over den boom van ’n postkar - en toen-ie vlak voor ’t portier met ’n adem-piepende, zwak-reutlende borst stopte, hakkelde-ie met weerbarstige stuip-hijgingen, dat ’t een gulden zeven en veertig an vracht kostte, dat-ie maar vijf en vijftig cent bij zich had, dat ze

208