Schetsen en vertellingen

dagschuw, lichtelijk-bevreesd ’t gevaarte van den trein af, de wagens as reuzen met tafeltjes d’r in, alleenig ’n deur an de achterkant, ’n Wonder! Of je ’n sallon zag. ’t Stoomen en snuiven van de locomotief, die van de stations-overkapping ’n wolk maakte, bedremmelde ’r. ’r Lippen kon ze niet stil houen van de koortsende angst-besluipinkjes, dat ’r dochter met die gevaarlijke meschien over zoo’n afstand most.

‘David niet zoo dicht ’r op/ sprak ze vreemdelijk lachend: ‘as die vort gaat leg je d’r onder eer je ’t weet! - Mijkel - in gosnaam hou geen voet op de tree - doe mijn ’t plezier en ga achteruit.. /

Hij, meer dan eens na den Haag en Rotterdam geweest, schokte kregel z’n druipnatte voering-schouders. Zeven minuten nog. ‘Je mot mijn leeren reizen/ zei-ie gemelijk, Davidje ’n tik op z’n vingers gevend - ibbel wier je van ’t nagelkluiven dat de jongen zonder ophouen dee: ‘as je weer op je vingers bijt, krijg je ’n draai om je ooren! Mot ’t ’n verzwering an je hande worde?’

‘As d’r nou maar ’n dame bijkomt/ zei Bets angstig voor de reis in ’n coupe alleen.

‘Waarom?’ vroeg oom Mijkel: ‘boven je hoofd hangt de noodrem -as d’r wat gebeurt - d’r gebeurt niemendal! - heb-ie zooveel hulp je noodig heb! En an de douane hou je je sleutel bij de hand voor de visitatie - voor de olijve hoef je geen rechte te betale - anders eet je d’r eerst ’n paar, dan is de pot angebroke, hoor je?’

Of ze gestoken werd stond Bets ineens op. De sleutel. De koffer! Allemachtig ze had nie-eens ’t reçu van de kruier!

‘Heit ù ’t reçu, oom Mijkel?’ vroeg ze driftig.

Z’n oogen doken in z’n behaard gezicht, dan schichtig naar de stationsklok. 8.22... 8.22... Zonder te antwoorden schoot-ie als ’n vluchtende misdadiger naar de trap, bijna tegen aankomende reizigers botsend. Bets, moeder, tante Sofie, Rachel, Davidje keken ’m in één ontzetting na. Hoe men ’t reçu kon vergeten! Hoe de kruier ’r uit z’n eigen niet an gedacht had! Hoe men zoo stom kon wezen! En dat ze ’t allemaal in de haast door d’r hoofd was gegaan!

As oom hard loopt haalt-ie ’t!’ zei Rachel, de wijzers van de klok met benepen oogen vasthoudend. Je zag de groote verspringe! 8.23. ‘Zal ’k ’r zoolang uitkomme?’ vroeg Bets wit van schrik.

‘En as-die vortgaat! As ze in Antwerrepe voor niks an ’t statioon wachte?’

207