Schetsen en vertellingen

toekijken tot-ie op den wagen getild was.

‘Voor Antwerpe,’ zei oom, de laatste instructies aan den kruier gevend.

‘En ’t reçu?'

‘Daar zorrege we zellef voor/ antwoordde-ie uit z’n humeur - strieme en bladders zatte d’r an z’n hande - vraag ja, wat ’r ingepakt was geworde! - keisteene...!

Bij de tramhalte hadden ze ’n dikke tien minuten motten wachten, want de eerste tram die langs kwam, had nog enkel twee plaatsen op ’t voorbalkon. Oom Mijkel, die nou zoo’n goddelijk gelijk van de viesjelant kreeg - zes passies èn de kruier èn misschien net op ’t nippertje an ’t statioon - hield in martelaarschap z’n mond. Hij was pips van ergernis en kou. De regen, sterker geworden, opgezweept door ’n nijdigen wind, siepelde van z’n hoed in z’n opgeslagen jaskraag, verpapte de oorwatjes. En toen ’r na de volle tram ’n tweede kwam, kregen moeder, Sofie, Bets en Rachel nog net plaatsen binnenin, most hij met Davidje voorop. Met vrouwen had je als voort ’t zelfde! Als voort!

Doch in ’t Centraal-station, waar ze nog veertien minuten tijd hadden, most-ie zich laten gelden, wou niet alles in ’t honderd loopen. Moeder stond al te huilen dat ze Bets in ’n volle maand niet werom zou zien - tante Sofie wou zonder perronkaartje door de kontrolle, zette ’n grooten bek tegen den beambte die ’r tegenhield - Bets en Rachel deeën of ze in de drukte van reizigers en bagage geen tien konden tellen.

Van ’n bedaardheid om te zoenen - hoezeer bleek van ongewoonte -nam-ie ’n derde enkele Antwerpen en vijf perronkaartjes. ’t Kostte ’n centen om van te schrikken - as-ie nou nog de kruier betaalde, was ’r ’n weekloon mee gemoeid. Vijf en vijftig centen over! Gejaagd, de een voor de ander na, op van zenuwen, wiegelden de vrouwen de tunnel door, moeder helpend die zoo gauw niet kon, sneller van stap bij ’t verwijderd gefluit van ’n rangeerende locomotief. Dan, of ’t toeval met ze was, zàt Bets ineens. Ze zàt. Ze zat in ’n coupé ‘Dames’ - en vol-op-tijd. Daar hadden ze voor gedraafd en gejaagd. Al de portieren stonden open - d’r kwammen menschen zoo doodbedaard anzetten, of d’r niks gebeurde. Moeder, nahijgend, ’r bandeau verschoven, ’r hoed scheef van ’t onmogelijk gehol, keek

206