Schetsen en vertellingen

en ’t wit van z’n oogen. De kruier as man van ’t vak - die de akkevietjes dag an dag dee - wou ’m ’n handje geven, maar omdat ze allemaal door mekaar praatten en in de hoogste nood ineene de beugel ’t slot greep, hoefde oom Mijkel nog alleen maar an ’t na benejen-dragen te helpen.

‘Kruier/ zei tante Sofie, die as je in ’r binnenste kon lezen, spijt over de geleende koffer had: ‘kruier, zei u d’r voor zorrege, dat ’r niks mee gebeurt, dat-ie niet van de wagen valt, zei u asjeblief?’ ‘Kruier pas u op de muren voor de kalk?’ zei moeder beangst, ‘Kruier, denk u d’r an, dat ’r ’n pot met olijven bij is?’, riep Rachel, zoo dicht achter oom Mijkel an loopend, dat ze ’m op z’n hielen trapte.

‘Kruier, hou u ’m plat, voor de veere van me hoed?’ zei Bets, bleek, nou ’t zoo ver was.

De kruier antwoordde niet, omdat-ie bij al dat gekles niet wist, wie die ’t eerst asem most geven en omdat oom Mijkel, die ’n gezicht trok of ’m de spieren uit z’n lijf werden gescheurd, ’t heele vrachie op hèm liet ankommen.

‘Wat is dat voor ’n aardige koffer!’ klaagde oom, in de ronding van de trap bekneld; ‘hoe neemt men zoo’n ongein van ’n koffer om mee te reizen - ik hou ’m niet - me vingers snije af!’

‘Laat ’m in gosnaam niet vallen!’ riep tante Sofie, boven an de trap: ‘doe je zaddoek om ’t oor, Mijkel!’

‘Daar kommen ongelukken van!’ zei moeder ongerust.

‘As de pot met olijven maar niet barst,’ spon Rachel ’r tusschen door. Oom Mijkel blies van inspanning. In ’t trappe-donker zag je enkel ’t witten der watten-propjes in z’n ooren en den rand van z’n boord. ‘Wat trek je!’ riep-ie den kruiersrug toe: ‘me handen gaan mee!’ De koffer dompte op ’n tree, en de vingers pijnlijk beblazend, sprak-ie ’t traphol, waar de vrouwen op ’n hoopje drongen, klagelijk toe: ‘dat komt ’r van dat we geen viesjelant hebbe genome!’

‘Asof-ie dan ook niet op ’t rijtuig had gemotte,’ zei Rachel: ‘hoe ken me zoo’n verstopt hoofd hebbe!’

‘Ik til me ’n dubbele breuk/ praatte oom nog eens, en nou met de hand in z’n zakdoek vatte-ie opnieuw ’t oor van den koffer, die met stooten en horten eindelijk in ’t beneden-portaaltje belandde.

Toen liep Rachel de trap af, om zich te overtuigen of ’r geen nat uit de bojem lekte - en toen-ie zoo droog as kurk anvoelde, bleef ze

205