Schetsen en vertellingen

kommen as ’t paard van godweet-wat schrikte - sinds d’r trouwen had ze niemeer gerejen - vielen ze de oude vrouw weer bij - most ’t de kruier-van-naast-de-pekelkomkommer-winkel wezen. Drie-, viermaal veranderden ze van idee, vooral in den killen, regenachti-gen vroegmorgen. ’t Was ’n wip van meeninkjes en besluiten - dan met ’n vaart omhoog, dan met ’n bons na benejen. Zoo zou ’t ’n poos geduurd hebben, as moeder dood-op van zenuwen, an ’t dille-bereeren geen end had gemaakt door de huilerig-gejaagde verklaring, dat ze liever thuis bleef as langs de grachten te rijjen. ’t Was me ’n herrie geweest! De trein ging om 8.28 greenitsche tijd - dat was twaalf minnute voor negenen. Met lamplicht zaten ze te ontbijten, brokkend tegen den zin van d’r maag - moeder slokte met moeite ’n kop thee met ’n beschuitje - oom Mijkel dee over ’n hap gewoonweg ’n half uur, asof-ie lijm zat te kauwen - Bets, om wie al de drukte, de heele bereddering an de gang was, omdat ze ’n maand in Antwerpen bij de ouwers van d’r aanstaande, die daar diamantslijper was, zou logeeren, stikte letterlijk in ’t ouwbakken brood - Rachel, de andere dochter, opgewonden door ’t gepak voor ’r zuster en ’n verstelling die in de haast most gebeuren, piekte en hapte tegelijk - alleen Davidje, die bij ⁵t gedillebereer al maar had zitten zaniken of-ie bij de koessier op de bok mocht, schrokte de besuikerde boterhammen, gulzig kijkend na de droge broodjes met pekelvleesch, die Bets mee in de trein zou nemen, as ze onderweg belust werd - je kon nooit weten - ’t was me ’n zit.

Tante Sof ie en de kruier-van-naast-de-pekelkomkommer-winkel, kwamen samen de trap op. Toen mosten ’r in ’t laatste oogeblikkie de toffels van Bets bij en ’r kam en ’r borstel en ’t stukkie zeep - en omdat de koffer niet dicht wou, ging oom Mijkel op ’t deksel zitten, beschreeuwd door Bets, Rachel, moeder en Sofie, bang as ze waren dat de goeie rokken te erreg zouen kreukelen, dat ’t dèksel zou splijten, dat de pot met olijven die voor Sem in Antwerpen was ingeslagen op Bets ’r kousen en onderlijfies zou breken. Oom Mijkel most niet zoo scheef zitten. Oom Mijkel most niet zoo averechs persen. Oom Mijkel most niet met z’n hakken tegen de verf van de koffer schrapen. Oom Mijkel most niet zoo heen en weer wiebelen. Hij, maar zoo-zoo wakker, kiespijnachtig door de suiker van z’n kom thee - in elk oor had-ie voor de verwarming ’n stukkie watten met Haarlemmerolie gedraaid - werkte verveeld met z’n schouders

204