Schetsen en vertellingen

leerjongens had! ‘opletten hoe ’t gedaan mot worden!’

’t Nog warme dier kreeg-ie tusschen de knieën en met rappe halen dee de man ’t ’m voor, heele strooken wit in de donzing der veeren banend - vreemd en akelig, of ’t gelaat van ’n mènsch bloot kwam. Gebogen op de kruk, tusschen de stuiving der pluisjes en als haren zoo lichte donsjes in, bewoog-ie de vingers als nijptangen, ’t lauwe vleesch met angstige tasting aanvoelend, vies van ’t bloed, dat z’n vel begon te besmeuren, ’r wijnroode bloemen op teekenend -grillig en wazig gelijk de wintervorst, ’t blank en bleek op ruiten dee.

Even, toen de knechts boven moesten helpen, om herten te wegen, nam-ie den kop van ’n nog trillende, pas gewurgde kip in de tintelende handen, trachtte met ’n bevend pinkje de leeren oogleden neer te duwen, om niet bekeken te worden. Ze verdraaiden ’t, slipten weer net zoo vlug open, starend, starend - met ’n gouden sputtering naar de zijde der lamp.

Tot ’t buiten weer avond was, zat-ie kippen, ganzen, een den te plukken. Z’n duim sliep ’r van. Maar omdat de baas zeker wel tweemaal gezeid had, dat die prachtig z’n best dee, dat-ie tevreden was as ’t zoo blééf, as ’t niet van ouds ’t doen van ’n nieuwe bezem zou worden - spande-ie zich sterker in, niet meer opkijkend als ’n kip of ’n eend in den greep van den ouwen, norschen knecht, voor ’t allerlaatst klagelijk kermde - niet langer verschrikt bij ’t krampachtig ritselen der stervenden.

Bij zessen, na ’n kom koffie, lachte de patroon: °t Plukken heb je handig geleerd,’ praatte-ie in z’n sas: ‘je zei ’t gauw kennen - laat ’m d’r ook wat slachten, Jacob...’

‘Mot ik ’t je voor doen ...? De heele dag heb je me bezig gezien...’, zei de knecht, bijna onwillig. Niet één van de tegenwoordige jongens deugde. Zoo as je ze de helft had geleerd, smeerden ze ’m. ‘Nee - ik ken ’t wel,’ zei Lodewijkje stevig, opgemonterd door de vriendelijke woorden van de baas: ‘...je eene hand zoo - en je andere zoo - en dan met ’n zet, is ’t niet?’

Toch met aarzeling opende-ie de tralie-deur van de ren, greep ’n haan inééns bij de twee vlerken, zooals ’t hoorde, ’t Was ’t eerste levende schepsel dat-ie vasthield, zoolang-ie zelf op de wereld was. ^:>t Dier ging bezeten te keer, sloeg met de sporen, bebeet de hand van den jongen. Dapper, nou de baas en de knechts met aandacht

202