Schetsen en vertellingen

den brand in de logge sigaar, dampend dat de goorblauwe krinkels de lamp opdreven. Moeder vond dat best. ’n Jongen most ’n jongen zijn, geen poppetje. Beter de paar centen, die-ie mocht houen - elke week ’n kwartje, om ’r de fut in te laten - verrooken as versnoepen, ’t Huiselijk evenwicht zou gebleven zijn, als ’t zachter weer niet aan was gebroken - Lodewijk niet mee naar buitenwerk op huizen-in-aanbouw had gemoeten. Dat liep dadelijk mis. Op de daken dorst-ie niet - op de stellingen nog minder. Toen-ie ’t met geweld probeerde, kreeg-ie ’n duizeling, moesten ze ’m vasthouen. ’n Paar maal hadden ze geduld - ’n paar maal snauwden ze - tot-ie gedaan kreeg, omdat ze bang voor ’n ongeluk waren - bang voor z’n hinken, bang voor z’n schelvisoogen, als oom of ’n andere de goten in stapte. Voor ’t eerst van ’r leven - wonder! - gromde moeder niet. Oom had op ’r gemoed gewerkt. Dien avond toen-ie met het weekloon thuiskwam, zei ze geen woord, keef niet, rakette geen verwijten, smeet ’m z’n boterhammen niet toe - ze dee ’t ellendigste wat-ie na vaders onbewogen liggen in bed had gezien - ze zat met ’t stumperigste gezicht achter ’r bord te huilen. God had ’r ’r man zóó vroeg, zoo midden uit z’n werk afgenomen - nou gaf-ie ’r ’n tweede straf -’n achterlijken jongen, ’n suffer, ’n sul, die ’r geen hoop op de toekomst, geen ouwen dag beloofde...

Lodewijkje keek ’r an, wrokte over z’n boterham, kieskauwde, had niet den moed te vragen waarom ze huilde. Zonder de sigaar op te steken, kroop-ie in de alkoof - in bed hoorde-ie ’r nog met misbaar grienen.

Hij was ’r ziek van. Den hal ven nacht lee-ie ’r over te tobben - over de daken met de benauwende afgronden - over de stellingen, die an de dakgoot hingen - en de volgende weken, zonder werk, dee-ie stil en gedwee wat-ie maar voor ’t huishoudentje doen kon.

’n Middag - in z’n eentje slenterend - zag-ie voor de spiegelruit van ’n poelierszaak ’n papier aangeplakt: ‘Terstond ’n jongen gevraagd.’ Dat lokte ’m. Bij ’n poelier kon je geen avonturen op daken krijgen. Verlegen liep-ie ’r binnen, op goed geluk af vragend of ze ’m hebben wouen. En omdat-ie ’r als ’n rustig oud-mannetje uitzag, mocht-ie den volgenden morgen terugkomen.

Moeder knikte geduldig. Jawel, ze zou ’t afwachten. Ze wist welk vleesch ze in de kuip had...

Heel vroeg was ’t jongske present. Buiten was ’t nog schemer.

200