Schetsen en vertellingen

Lodewijkje, verschrompeld in den hoek bij ’t kacheltje, de magere handen om de knieën, hoorde die verwijten aan, boog zoo diep voorover, dat enkel z’n beenig achterhoofd en de bleeke ooren te zien kwamen. En de dikke boterhammen kauwend voor-ie naar bed ging, sprak-ie geen woord, bang voor de sterke gebaren van de pootige vrouw.

Volle veertien dagen scheen-ie bij ’n timmerman, die ook doodkisten leverde, op dreef te raken, ’t Bijschaven van ruw hout, ’t den winkel aanschuieren, ’t in zakken stoppen van krullen, deed-ie rustig en netjes en niemand van de ouwere knechts dacht er aan ’t den jongen lastig te maken. Maar, omdat-ie op ’n middag, ter-wijl-ie alleen op den boel moest passen - ’t was de tijd van karweitjes en doodkisten - ’n eindje zwarte sigaar had belurkt - dol was-ie met ’n trekje! - en te slordig met de lucifers om was gegaan -telkens was ’t natte brokje uit - scheelde ’t geen haar, of de spaanders hadden in lichtelaaie gestaan. De bovenbuurlui konden ’t amper met emmers blusschen en tot zelfs ’n agent kwam ’r an te pas. Dat deed de deur alweer dicht. De baas, die niet geassureerd was, vloekte als ’n ketter, gaf ’m bijna ’n pak ransel - ’s avonds griende moeder verwoed - voor de galg groeide-ie op - de lummel.

Oom Karel, een waarmee niet te gekken viel, dee nog ’n laatste poging, nam ’m mee naar z’n eigen patroon, om ’n verver van ’m te maken. Met den kouwen winterdag was ’t wel niet druk, stond ’t buitenwerk stil - in de werkplaats viel genoeg te doen, karweitjes voor de klanten, ’n streekje hier, ’n likje daar, prutserijtjes zonder verdienste, die ’r ’t gangetje inhielden. Lodewijk kreeg naden met stopverf te dichten, mocht voorzichtig mengen, nog voorzichtiger ouwe verf afbranden, ging ’s avonds prettig naar huis, vol smeren en vlekken - en moeder, zelf terugkeerend met ’t een of ander bewaard kliekje, sprak zoo opgewekt en verheugd, of ze over ’r man zat. Dat waren de gelukkige uren van ’t kind - ’t broodsoppen in restjes opgewarmde saus, ’t slobberen van opgewarmde koffie, ’t moezen van opgewarmde aarpels - alles werd in de week opgewarmd. Met ouwe-mannetjes-gedachten, zonder één jong trekje op z’n gelaat, praatte-ie de afgeluisterde gesprekken, van den ver-verswinkel na, snijdig kwaadsprekend, verhalen doend over z’n leeftijd heen - en dan tegen ’t eind van ’t avondeten, als de vrouw over ’t volkskrantje gebogen zat, de advertenties afsnorrend, stak-ie

199