Schetsen en vertellingen

doen bij haar uit te stappe - we benne niemeer met drié broers en één getrouwde zuster - we benne nou met z’n vijve - jij èn jij èn jou vrouw èn ik - èn de hij of de zij... Ik ben voor schikking...’

In ’t hartje der stad moest Gijs driemaal tegen de voorruit der rouwkoets tikken eer de koetsier de paarden met ’n ruk inhield. De menschen op straat bleven kijken, toen de meneer met den hoogen hoed, ’t bovenlijf uit ’t portier stak, met z’n rechterarm zwaaiend ’n andere richting beduidde - of de stomme koetsier zich in ’t sterfhuis vergiste.. .Nou ze ’t met mekaar eens waren geworden - Gijs wist wat-ie dee - hadden ze d’r sigaren in de aschbakjes gelegd, d’r zwarte handschoenen opnieuw aangetrokken, d’r hooge hoeden geglad.

Zoo, niet meer pratend achter de neergelaten gordijntjes bleven ze stil in de kussens geleund, tot de koets voor de grutterij stopte.

De koetsier sprong van den bok, schelde.

Voor ’t eerst sinds ruim ’n jaar hoorden ze ’t gezweef van de ouwe koperen bel, zooals ze ’r alle Zondagen, véél-vroeger, gehoord hadden - en zooals ze met vreemde echo’s zoemde, toen ze mèt vader van moeder’s begrafenis terugkeerden.

Hendrik stapte vóór Gijs uit - toen Bertus - toen Jacob. Verlegen liepen ze de winkelschemering met de bekende vakken in - onzeker betraden ze de kamer, waar ’n vrouw opstond.

‘We komme effe an, juffrouw - en gekondoleerd,’ zei Gijs.

Toen, omdat ze niemand gewacht had, begon de tweede moeder te huilen.

Maar omdat ’r omvang - ’t kon goddoome ’n tweeling zijn - ’r hinderde, ging ze ’r bij zitten.

En dat deden de anderen ook.

LODEWIJK’S KEUS

Lodewijk, ’t kreupel jongske van onze schoonmaakster, had na den dood van zijn vader al heel wat last veroorzaakt. Ventje van over de twaalf, zag-ie ’r met z’n flets, vroeg-versleten gezichtje en de zwart-

197