Schetsen en vertellingen

hadden ze opengezet.

Toen stopte de koets vóór de spoorbrug, die ze bezig waren te sluiten. De regen had opgehouden.

Over de vaart, in ’n zwak-luwend zonnetje, laveerde de tjalk die de brug langs was gezeild.

’n Vrouw met ’n kin aan de borst, hield ’t roer met ’r knie en *n jogje van twee met ’n snuit bruinverbrand onder ’t hel-gele haar, zat op de dek-lading ’n korst te bekluiven. De schipper, in roodbaaien hemd, duwde ’n boom, den haak in de ducdalven ploffend, en bij ’t vcx>ronder, de tong in koortsing uit den bek, lei ’n keeshond te hijgen.

Uit ’t huisje van den ouden brugwachter dreunde ’t zeurig geklaag van ’n zuigeling - maar wijder, over de vaart en de landen, was ’t ’n rumoerende, eindlooze stilte van kabbelend water, buigende takken, zon-toekweelende vogels.

In de knotwilgen, sparren en heesters, op de glooiing van den dijk, nestelden ze, kelen vol dronken geluidjes, gurgels van teer-beklon-ken kristal en ’t zilverde op naar ’t eerste glanzen der zon, of de dag op komst was en de menschen nog sliepen.

De bruggeketting dompte neer in de modder, de koets bedreunde ⁷t hout, overgrimde de keien.

De stad, rood en rood-bruin, met ’t witte gebeits van ’n gevel, ’t molmen geslier van rook uit ’n schoorsteen, kromde aan in de bocht van de vaart, en in de wazing van muren en daken keilde ergens de zon *n wilde weerkaatsing van spartelend licht of ’n vuur was ontstoken.

°t Scheelt je ’n paar duizend gulden op je portie/ zei Hendrik, de asch van z’n gekleede jas meppend.

‘Meer/ antwoordde Bertius, die ’t best van allemaal wist, wat ’r na moeder’s versterf bij was gekomen.

‘Waarom zit je je nóg is op te warreme?’ vroeg Gijs onverschillig -‘gedane zake neme geen keer - en ’t kind het geen schuld.. /

‘Nee, die ken ’t ’t allerminst helpe/ knikte Hendrik: - ‘en de femilie-naam hóüdt-ie ook...'

‘Natuurlek.. /

‘As ’t ’n jóngen is.. ⁹

‘Da’s te hope - ⁹n jongen het op ’n meissie wat voor..

‘Daarom zeg ⁹k nóg is/ liet Gijs zich weer gaan: ‘da-we verstandig

196