Schetsen en vertellingen

verdieping gesloten en ’n buurvrouw van boven, in ’r nopjes dat ze ’r kinnebak smeuig kon laten gaan, zei ’n vieze- en vuiligheidjes, om van op te kijken. Of meneer ’t gelooven wou of niet - dat most-ie zelf weten - in de laatste weken was ’t twee-hoog gewoon ’n schandaal. Kijven hoorde je niemeer. Zij leefden as tortels - en niet alleen dat de muzikant eiken nacht, zonder ’r een over te slaan, smoor, smoor de trap opsjokte - maar zij, de juffrouw met wie ze vroeger meelij hadden gehad, de juffrouw die ’s Zondags ’r diensten waarnam, precies as altijd, weigerde ’m geen rooien duit, as-ie zich wou bedoen. Gister nog - as ze ’n woord loog, mocht ze dood blijven! -had ze ’m op de trap nageroepen: ‘... Hei-je genoeg centen, kind?’ Je man kind hieten, je ’r ongerust over maken of-ie zich behoorlijk bezatten kon - de heele buurt sprak ’r schande van. - Wat ’n judas-gedoe - met je kerkboek gaan wandelen - en zoo'n kerel in z’n liederlijkheid steunen...

De kwaadsprekerij klopte met de andere ‘gegevens’.

Toch aarzelde je. ’t Kón niet. Dat stille, bedrukte vrouwtje, kinder-lijk-geloovig, van ’n geduld en vertrouwen om te zoenen, ’n huichelaarster? Ze had toch niet één reden komedie te spelen, waar ons ’r huiselijk doen geen sikkepit raakte, zoolang ze in de verstelkamer rustigjes werkte? Vader Laster scheen op z’n ouwe manier bezig. Jawel! De eigen ooren zouen getuigen zijn. Donderdagmiddag -’r vasten dag - grommend gepraat achter de tochtdeur hoorend en even luisterend wat ’r gaande was - slikte je ’n vluchtig gesprekbrok, dat ongegeneerd in de holte der kalkmuren weerklonk.

‘As ’t dan maar ’n dubbeltje is - ’k hei geen cent op zak.’

°k Heb je vanmorgen toch al gegeven, kind.’

‘Daarvan heb ’k vijf centen voor ’t huishouen uitgeleid...’

‘Daar dan - vlug nou! As ze me hooren...’

Net ging de tochtdeur open, terwijl ze de centen in z’n hand telde - een viel in de verschrikking op den grond.

‘O,’ zei ’k: ‘ben ü ’t?’ - en liet ze alleen.

Geen laster - geen praatjes. Jezelf pleeg je uitsluitend onder bijzondere reserves voor den mal te houden... En jezelf doe je onge-meene verwijten, wanneer je opmerkingsvermogen, welks gaafheid ’n gezin moet voeden en kleeden, wormstekig dreigt te worden. Wat ’n sluw, onnoodig-listig menschje, overlegde je - waarom doet ze zich zoo braaf en rechtschapen voor? Waarom liegt ze - als je

189