Schetsen en vertellingen

hoofd boven water te houen. Zij sloofde van ’s morgens tot in den laten nacht, piekend voor de huur en ^yt beetje eten - as-ie ’r de centen niet afdwong. Ze vocht voor ’r centen, vocht om ze te bewaren - hij, niet lekker voor-ie ’n borrel te pakken had - vóór ’t ontbijt liep-ie de deur al uit - stond ’s nachts wel eens op, om de plekkies af te zoeken, waar ze ’r naaiduiten verstopt hield. Soebatten, huilen, schelden, ransel - as de eerste keeren - niks hielp, niks, niks. En - voor ’n maand - Heer-in-den-hemel, ’t viel ’r zoo moeilijk ’t te vertellen - nou ze eenmaal begonnen was most ’r alles uit - hadden ze ’m ’n nacht op ’t politiebureau gehouen, omdat-ie niet verder kon...

De kousen weer in de handen - met ’n geel-wit gezichtje, waarin *t slap-rood der oogwallen onder de brilleglazen wreedelijk schulpte, bewoog ze de stopnaald, om *n houding aan te nemen, bang ’t bij vréémden uit te snikken.

We wisten ’t, praatten er natuurlijk niet verder over. Het geval van ’t menschje was zoo gewoon, tegelijk zoo meelijwekkend, dat je er kieschheidshalve ’t zwijgen toe dee. Zij misschien onpleizierig door ’r bui van vertrouwen, door ’t te-veel-uitspreken, babbelde in de volgende maanden over alles behalve over dat.

’r Poeserugje, altijd geschurkt, ’r genepen halsje, ’r zilver-wazend hoofd, schuwden in den kamerhoek, als in vreeze van aandacht -’r stem aarzelde tegen de luidruchtigheid der meiden in - ’r vork leek ’t bord te beschuchteren, als ze ’r aarpeltjes in de saus moesde. Zoo zouden we mogelijk haar ergernis en bekommering vergeten hébben - als ’r geen reeks van kleine gebeurtenisjes voorgevallen was.

Op ^?n avond - vertelden ze ons - was de angeschoten trombonnist ’t naaistertje komen halen - wel ’n half uur te vroeg - had zij met 'm in de gang staan praten - èn - daar begon wonderlijke... en zóó dat de meiden ’t konden hooren, ’n dubbeltje gegeven om in n herberg in de buurt op ’r te wachten tot ze klaar was.

't Verhaal leek zoo onmogelijk, zoo volkomen onbetrouwbaar, als je an ’r verdrietigheden dacht, dat je ’r niet op inging.

Maar nog de zelfde week bij ’r anloopend, omdat ze tegen de afspraak van *n extra-dag in, niet was gekomen - ze bewoonde ’n zijstraat van de buurt, had nog nooit teleurgesteld - vonden we ’r

188