Schetsen en vertellingen

Hij kon ’r niet in, most den huissleutel hebben, dien zij in ’r zak had gehouwen - bij fatale vergissing.

Zij, wit als ’n lijk, bang dat de menschen ’t gehoord hadden, was zoo van streek, dat ze ’n uur vroeger dan gewoonlijk moest uitscheien. En omdat de meiden ’r ’n geweldige lol over hadden -wat ’n wonder dat je met zóó’n lekker dier opgescheept, aldoor over niét trouwen lee te mieren! - kregen we de finesses te hooren -hoe ’n politieagent was blijven stilstaan - hoe de heele gang naar ’m geroken had - hoe-ie op straat had loopen schommelen tot bij ’t water.

De volgende week zat ze weer pijnlijk-verlegen in ’r hoekje, nauwelijks opkijkend van de kousen die ze stopte.

Maar bij ’t eerste belangstellend woord, blij, dat ze zich luchten kon, plapperde ze ’r hebben en houen.

Klagerig-zeurig, met schakeling van verbolgenheidjes in ’r stem, soms in brandende herinnering de kousen op ’r schoot als ver-wegge dingen bestarend, soms met tranen en bedwongen gesnik, vertelde ze de ellende van ’n man, die toe-ze pas getrouwd waren, oppassend, door en door fatsoenlijk was - nou, sinds jaren wat-ie verdiende naar de kroegen sleepte. As we bij benadering konden weten, wat ze met ’m doorstaan had. *t Was gewoon niet op te rakelen. De eene dag bracht dit, de andere dat. Geen uur zonder zorg - geen nacht zonder ideejen.

Den eersten keer toen-ie dronken thuis kwam, zoo zat dat-ie de benejen-buren wakker stommelde, had ze ’m - dat was waar - zoo klein as ze was gerammeld. Hij as ’n kalf - as-ie niet dronk was ’t ’n engel - had staan lachen terwijl zij mepte. Hoe harder ze d’r op lossloeg, hoe harder-ie lachte. D’r eigen vingers had ze pijn gedaan. Na dien eersten keer was ’t drinken, drinken gebléven - telkens dure eeden, beloften - telkens zat. Vroeger verdiende-ie as trom-bonnist ⁵n knap stuk brood, had zij ’t niet noodig uit naaien te gaan - nou was-ie al lang zonder vast engagement. Niemand lustte ’m meer. Zat ’r drank in ’m, dan verstond-ie z’n werk half, maakte ’t iedereen zóó lastig, dat ze ’m lieten klessen of ’t orkest uit smeten. In ’n heel verreljaar was-ie net vier maal voor bruiloften gevraagd -as iedereen bezet was - en alleen in den zomertijd wou ’t op kermissen in negerijen. Nou wisten we ’t. Ze schaamde zich dood. Zij had nooit iemand anstoot gegeven. Zij deed eerlijk ’r best om ’r

187