Schetsen en vertellingen

van ’n schoorsteenmantel, ’t Goeie verstellend, de plooien op ’r knie gladstrijkend, de rafels tezaam pluizend, dan weer tornend en rijgsteken leggend, hoorde je ’r niet voor de naaimachine ’r spinnend snorren begon. Liefst zoo dicht mogelijk op ’t raam - bij kunstlicht zag ze niet meer - peuterde ze langzaam-ijverig voort, verheugd door ’n kom warme koffie met véél suiker.

Soms, in de benauwenis der verstelkamer, waar ze ’t strijkkacheltje stookte dat niemand ’t uit kon houen, lei ze ’r gereedschap neer, sloot de oogen, bleef moeilijk happen. Dan had ze last van ’r hart. Trappen loopen vond ze ’n kruis. Trappen waren ’r dood, klaagde ze zachtjes. En zelfs op ’r stoel kreeg ze af en toe ’n lichte aanmaning. Goedig, geduldig, met ’n niet redeneerend vertrouwen, ’n kalme berusting in God-die-alles-zoo-wóü, die wist wat en waarom-ie ’t dee, schudde ze verwijtend ’r grijs hoofdje als de jonge meiden over niks as uitgaan en jongens babbelden èn, as die meer namen dan ze toekwam, de boter ongedekt lieten staan, ’t gaskomfoor nutteloos lieten branden, d’r handen an de kopjesdoek afdroogden en zoo meer van die dingen die niet maggen, zei ze nadrukkelijk, maar hoogst fatsoenlijk ’r meening. Vooral bij ’t gegiegel en kakelen in de keuken, na ’n stiekeme boodschap van ’n vrijer an de deur, zwom ze in vermaninkjes, boog ze ’r gezicht met ’n tikje nijdigheid over ’t goed, en, driftiger van steek, ging ze tegen de uitgelaten krakeelsters tekeer.

‘Trouwen - trouwen - trouwen - Heere-nog-toe!’ praatte ze zeer zorgelijk: ‘... trouwen is oud worden vóór je tijd. Praten jullie toch is over wat anders - as me daar ’t geluk in zit - daar! - Wees blij dat je in dienst te eten en te drinken heb - wat voor je in ’t vet leit, weet je nog niet...’

‘Nou ja/ ginnegapten de meiden: ‘dat zeit u achteraf - we hoeven toch niet allemaal verzuurd bier te worden.. .!*

Dan hield ze ’r mond, bemoeide ’r zich niet meer mee, dee of ze geen man had.

Niemand in huis dacht aan de mogelijkheid dat ’t mager, verschrompeld vrouwtje, dat over niets en niemendal sprak, dat eiken dag uit naaien ging - getrouwd was.

En niemand zou ’t te weten zijn gekomen, als ’r niet op ’n winteravond ’n kleine herrie voor de huisdeur geweest was, ’t gemopper, redeloos-suffig gegrom van ’n half-dronken ouwelijken muzikant.

186