Schetsen en vertellingen

de kachel. Even belei de purperen schijn de gelaten met blossende kleur.

‘Steek de lamp is an/ zei oom David ‘daar leggen lucifers...’

De lucifer schraapte langs ’t hout - ’n goor-bleeke hand bewoog naar ’t kraantje - de vlam ploempte in ’t glas, de gezichten fel-wit bedaverend.

‘Dank je/ zei oom: ‘en blaas nou ’t petroliestel uit...’

Zwijgend, niet begrijpend, machinaal-gebarend, boog de vrouw ’r lippen naar ’t stel. ’r Adem plofte.

Lauwe walm trok in de kamer.

Tante Roos liet de gordijnen neer - oom David keek nerveus, zonder nagedachte, in z’n beurs, aarzelde tusschen ’n dubbeltje en ’n kwartje. Maar blij met ’t licht op de tafel, de glazen, de borden, ’t versche brood, èn met medelijden voor ’t in rimpels gehouwen gelaat der bedelares, ’n drank-dronken gelaat, vaal-bruin onder de warring der haren, waarin ’n énkel smeltend sneeuwklokje zilver-sprankelde, stopte-ie ’r ’n kwartje in de nattige hand.

‘Dank-ie/ zei ze blij.

‘Heb je gegeten?’, vroeg tante Roos.

‘Nee,’ lacherde de vrouw.

‘Daar dan,’ sprak tante: ‘dat mag-ie méénemen.’

Uit de kast kreeg ze de kou we kotelet, die voor de meid bestemd was geweest. En ’n paar pillen van boterhammen.

‘God zal je zegenen,’ stotterde de vrouw gebluft.

Geen tien tellen later sloeg de huisdeur dicht, deed tante Roosje de soep in de trien...

Met dat al, was ’t ’n verstoorde Sabbathavond - ’n heel erg verstoorde - werd ’r vrij wat afgekibbeld bij de keeks en de koffie over de meid - over ’t licht - èn over ’t kwartje dat niet mocht...

DOODSSTRIJD

Ruim ’n jaar was ze naaister bij ons - vroeg-oud menschje, met zoo stille, voorzichtige gebaartjes als ’n poes tusschen de voorwerpen

185