Schetsen en vertellingen

mot je de klanten trekken. Maar vechten met advocaten kost geld. Toen net ’n week voor de rechtbank zou spreken, kreeg ’k ^yn fortuin. Nou mot u vooral goed luisteren. Op ’n morgen in Januari -’t vroor dat ’t kraakte - brengt de bus van ’t hotel - ik ben de eerste van de plaats die hier ’n bus ingevoerd heb! - ’n heele voorname familie, ’n deftigen heer met ’n ridderorde, ’n dame en ’n dochter van ’n jaar of twintig. Duitschers. Ze hadden ’n hoop bagage, wel zeven, acht koffers - keurig - keurig. De menschen bleven gewoon na ’t afladen kijken. Ik in me sas. An ’n familie verdien je meer dan an reizigers. En ’t prachtigste was dat-ie dadelijk de twee mooiste zitkamers en drie slaapkamers voor veertien dagen besprak. Zeven, acht, negen, tien en elf - an de straat. Zeven heb u. Nou die kamers kennen gezien worden, niewaar! Mensch, ’k had kunnen dansen. Toos, zeg ik an me vrouw, die niet te best meer den boel kon narijen omdat we Dolfie wachtten - Toos, we zijn binnen. Al loopt ’t proces faliekant verkeerd, dan zijn we nóg gedekt. Zij blij. Ik blij. Nooit in m’n leven heb ’k netter volk gehad. Je kon rekenen wat je wou

- ze maakten geen cent aanmerking. Je hoorde ze niet. Je zag ze niet. Met de kamers mee, de vijf kamers en de ontbijten, de tweede natuurlijk, en de diners èn de wijn - de beste merken, de duurste merken! had je dagrekeningen van vijf en twintig en dertig en vijf en dertig gulden. Dat heeft tien volle dagen geduurd. En as ’r niks tusschenbeide gekomen was, nóg langer..

‘Wat is ’r tusschenbeide gekomen?’ -, vroegen wij, slap-luisterend. ‘Dat zal u hooren - ’t Is meer as ’n roman - ’t is ’n drama. M’n vrouw zei na de eerste zeven dagen: Jan, presenteer de rekening - ze is over de tweehonderd vijftig gulden en ’t zijn vreemdelingen. Nee, zei ik

- dat doe ’k niet. Wat die Duitschers verteren is onze pot, as ’t proces ’n raren draai neemt. Had ’k gelijk? Ja niewaar? Wat je ontvangt as je in de zorg zit, kan door de handen gaan. En ’k had ze nog geld geleend as ze d’r om gevraagd hadden. Da’s op me woord waar. ’t Is gek: andere menschen zou ik minder vertrouwd hebben as diè. Waarom? Dat ken je niet zeggen. Je voelt an de gezichten of je wat an die lui hebt. Die drie Duitschers waren zoo net, zoo anständig, zoo innemend. Ze dineerden op d’r eigen kamer. Ze kwamen nooit in de conversatiezaal. De vrouwen gingen geen oogenblik uit - hij wel - even naar de post en weer werom. An de tafel, zei de kellner die ze bediende, spraken ze haast geen woord.

175