Schetsen en vertellingen

Zoo na de tafel sloot hij zich in z’n eigen kamer op, om ’n sigaar te rooken en ’n extra flesch te drinken. Dan bleven de moeder en de dochter schemeren, óók zonder gepraat. Eens toen ’k boven te maken had en voorbij nummer tien liep hoorde ’k snikken. Wat duivel dacht ik - ’t was ’t uur dat de kamermeid an de gang moest zijn - wat is daar te doen en ’k klopte. Dadelijk was de dochter -’n beeld van ’n vrouw - bij de deur en nog voor ’k iets vragen kon, zei ze: Mama hat Kopfweh. ’k Geloof dat ’k nooit, nooit mee zulke stille gasten krijg. Ze waren zoo stil, zoo den heelen dag stil, zonder gepraat, dat Toos - me vrouw, dat heb ’k al gezegd - ’r bang van werd. Jan, zei ze, den achtsten dag en weer den negende: Jan je ben gek. Die menschen hebben wat. Ze zijn te stil. Daar broeit iets. Vraag de centen. Die kan ik net zoo goed bewaren. Dan poeierde ik ’r af. Nonsens van vrouwen, ’k Had met me eigen oogen ’n portefeuille met bankbiljetten op z’n tafel zien liggen, toen ’k ’m ’s avonds ’n flesch Pomméry boven bracht. Als de moeder met ’r witte haren gezegd had: meneer Waning, poets u m’n schoenen, dan had ’k ’t gedaan. As de dochter me verzocht had naar Leeuwarden te loopen, dan had ’k ’t gedaan. An zulke sympathieke door en door rijke lui wantrouwen te toonen, dat kon ’k niet - ’t was misschien dom -’t ging niet. Toen den tienden dag kwamen twee bommen los: ik verloor me proces met den schilder in éérste instantie en ...’

‘En de Duitscher schoot zich voor z’n kop/ taxeerden wij heelemaal slaperig.

‘Nee/ glimlachte de hotelier: ‘u raadt ’t niet. Laat me liever uitvertellen. Ik zit ’s middags half vijf voor ’t raam, daar, beestig uit m’n humeur, omdat ’k niet hooger-op dorst gaan en ’t belabberd vond ’n goeie vijfhonderd gulden neer te tellen mèt de kosten. De inspecteur van politie salueert, komt binnen, ’t Vreemdelingenboek ligt op den lessenaar van den ober, zeg ik. Nee, zegt hij: ik heb iets ernstigs. Hij laat me ’t portret van den Duitscher zien en vertelt kort en bondig dat-ie ’m moet arresteeren. Uitlevering door de Duitsche regeering verzocht, omdat-ie in ’n onzuivere vrouwenzaak betrokken was, cautie had gesteld en ’r met vrouw en dochter vandoor was gegaan. Moet dat zoo dadelijk vraag ik. Ja. Geen uitstel. Nee, daar zat ’k gebluft van. En ’t ergste: de dikke driehonderd gulden van m’n rekening, ’k Had al eens zoo iets bij de hand gehad en met al de formaliteiten naar de centen kunnen fluiten. Inspec

176