Schetsen en vertellingen

Mag een vermoeid auteur z’n nering niet vergeten?

De hotelier, die deze onartistieke gegevens in ’t soezelend hoofd des gasts niet vermoeden kon, sprak om beurten zijn pantoffels en mijn bottines toe. Elk ontwijkend gezegde beminnelijkte hij langs, van Berlage - onbegrepen reus - naar Róssing - veelbegrepen - van Róssing op Israëls wippend. Wij knikten zonder verzet, tot we kans zagen aan ’t woord te komen en handig manoeuvreerend het begrip Hotel inlaschten. Steeds kwaadsprekend over vele hotels en vele hoteliers, over slechte bediening hier en afzetterij daar, zwom de auteurs-nering heen in den damp der sigaren, causeerden we opgewekt over hotels en hotels, de moeilijkheden van ’t inkoopen doen, de duurte der belastingen, den last met het personeel, de schunnigheid van oplichters die vertrekken zonder te betalen, de aanmerkingen van handelsreizigers op ’t voortreffelijkst menu - en zoo voort. Toen, bij twaalven, in de stemmige stilte der zaal, deed-ie een waarlijk verhaal, bebabbelde hij een kleine wreede historie. Nu, na jaren, hervoelend de loomende verveling van die avond, hoor ik de stem nog, de kalme, rustige praatstem, de smakjes der pijp, het breede tikken der klok, de hernieuwde opklaring van het geluid uit den wel omschoren mond.

‘... Ja, u denkt dat nou wel - maar u vergist zich glad. ’k Ben lange na niet in ’n gemaakt bed gestapt - ’k heb tijen van zorg gekend zóó groot, dat ’k dacht ’t op te moeten geven, ’r met me vrouw over praatte den boel aan de schuldeischers te laten en ergens ober te worden. Een avond vooral vergeet ’k nooit al word ’k honderd. Nee, nou moet u is luisteren. ’t Is haast een roman, ’t Is meer as ’n roman. We waren nog geen jaar getrouwd, me vrouw en ik, en we zaten knapjes vast. Dat komt omdat we ’t hotel modern hadden gemaakt, met geschilderde plafonds en electrische schellen. U had ’t vroeger moeten zien. Nee! Niet te herkennen! ’t Ging op krediet - dat mag ’k wel zeggen, nou alles betaald is - en we braken d’r onze hoofden niet over, toen ’k quaestie met de schilder kreeg. Om me is lekker dwars te zitten, begon die met ’n advocaat. Ja, da’s waar. Ik ook na ’n advocaat. Maanden lang leien we te vechten en ’r kwam ook hommeles van andere kanten. ^yt Is of ze ’t ruiken en mekaar aansteken. Over me hotel had ’k niet te klagen. Dat liep vlot. Met ’n beste keuken en ’n zoo gesorteerd ontbijt as ik geef,

174