Schetsen en vertellingen

lucht an te sterken. Bij den vijver in ’t Vondelpark moest moeder ’n poos blijven staan, omdat-ie geen oog van de zwanen, die nijdig tegen ’n jongen hond bliezen, kon afhoue, en thuis in de geluchte bedstee - Sientje begon as ’n groot mensch d’r handen uit te steke - praattie-ie met z’n schelle stem over de lol die-ie gehad had. Laat wakker gehouden door vader’s brommende klaagstem - de bakker had ’t verdijd langer te poffen - sliep-ie in...

‘Ik schrik ’r van/ zee de zwaan en de witte veeren van z’n langen nek werden zoo bol as van ’n poezestaart: ‘wat doe jij nou nog hier?’ ‘Wat ken ’t jou schele?’ zee-ie, ’n end uit de buurt - as ze je met d’r vlerke ’n opduvel gave, was je bakkeran: ‘ik doe jou toch niks.’ Verroest wat was ’t ’n hoogte zoo dichtbij - in ’t donker met niks as de sterren, de vijver, de dooie boomen - nog eens zoo wit leek-ie door de maan, die as ’n rijtuiglantaarn achter de takken brandde.

‘Ik heb jou vemiddag al in ’t snotje gehad, toe je moeder bij de kinderwagen stond te huile,’ zee de zwaan over ’t gras aanwaggelend, net as de waschvrouw van de overzij, die ’n mankement an ’r heupe had, nooit ’n stoeprand kon houe.

‘Heit moeder alwéér staan huile?’ vroeg-ie, ’t lammenadig vindend, dat ze niet gewacht had tot ze thuis was.

‘Huilt ze zoo dikkels?’ zee de zwaan, zoo vlak op z’n lichaam, dat-ie ’m in z’n keel kon kijken. Je zag de visschies in z’n maag, - de bliekjes en vorentjes, die-ie met z’n olifante-slurf uit de vijver na bove haalde. ‘Ze huilt ommers toejoer,’ sprak-ie achteruitwijkend, bang voor ’t slaan met de vleugels - of-ie zóó vliege ging dee-ie.

‘Jij bent me ook ’n bluffer-van-niks, ’n brani,’ zee de zwaan weer: ‘verdorie - ’k dacht dat jij nog niet voor de duvel en z’n moer uit de weg ging, en mijn durf je nie-eens an te kijke! Hebbie nog pijn an je lendene?’

‘Nee. Maar loope ken ’k niet - me beene hange d’r bij as van ’n pepiere harrelekijn - hei jij die ook wel is gesneje, met draadjes an z’n poote - da-je zoo maar op en neer heit te trekke? Zoo benne mijn beene. Wil-je d’r is kijke?’

De zwaan lee z’n witte hals as ’n gebroke hoepel over ’t gras en met z’n oogjies van glas-met-’n goud-kringetje, keek-ie zooas de dokter die eerste avond met z’n brilleglaassies gekeke had.

‘As je niemeer op je beene ken loope,’ zee-die: ‘mot je ’t op je hande

157