Schetsen en vertellingen

doen - as die keer toe de smeris met z’n rooie snor je bij je lurve pakte...’

‘Daar hè’k geen fut meer voor,’ antwoordde-ie: ‘mot me moeder me niet drage as me zus? D’r is thuis niet te vrete, zeg, anders had ’k ’n korst voor jou meegebracht. Hei-je ’t niet kremeneel-koud in ’t water as ’t zoo vriest? Nee? Ik wou da’k wat wist in ’t Park! Nou moste me ’n beurs vol rijksdaalders vinde, hè? Of ’n diamant! Ze zalle toch wel is diamante verlieze? Weet jij d’r niet één?’

‘As je na boven kijkt zie je d’r plentie, zooveel as je niet berge ken/ zee de zwaan, z’n hals as ’n paal na den hemel stekend. ‘Diamante? As je me nou verneuriet...? Ken jij niet ’t verschil tusschen ’n diamant en ’n ster?’

‘Dan weet jij d’r geen luis van, Jan - dan hebbe ze je te pakke gehad, ’t Benne allemaal steene, zoover as je maar kijke ken.’

‘Dat lieg-ie! Hoe wou jij dat wete?’

‘Verdorie!’ zee de zwaan nijdig; ‘wie heit ’r langer sterre gezien -jij in de alkoof of ik elleke nacht in ’t water? Hei jij wel is ’n ster van dichtebij gehad - hei jij d’r wel is een in je poote gehoue? Ik zie ze as ’k na de hemel kijk en ’k zie ze nog is as ’k in ’t water kijk! En jij? Jij ziet enkel de balke en de planke van de sigare-winkel boven juillie...’

‘Da’s waar - maar sterre van diamant kèn niet - daar wed ’k me kattepul onder, as Corrie ’t elastiek niet kapot heit gemaakt!’

‘Da’s goeie,’ zee de zwaan: ‘maar géve, hoor en geen smoesies as je

’m kwijt ben!’

^cHoe komme me d’r bij?’

‘Ga op me rug zitte - dan vliege me d’r na toe.’

'Ken jij vliege? Jij ken ook opsnije, zeg!’

°s Nachts as de stiekeme smeris ’t niet ziet, vliege me allemaal vort - zoo hoog as me wille. Leg nou je arme om me nek - niet knijpe anders stik ’k - valle me same op de grond as de laatste keer met jou en de vlieger. En me vlerke vrij late! En eerst de broekzakke leeg make - anders ken je niks berge...’

Jessis wat ’n rommel in z’n zakke - eindjes touw en knoope en ’n doossie lucifers en ’n stuk krijt van de meester gegapt en ’n gescheurd kalkeerplaatje en ’n gevonden verversmes om stopverf te smeren.

‘Ken ’k ’t achterlate in ’t gras, zeg? Zoue ze ’t niet moere?’

158