Schetsen en vertellingen

negen.’

‘Hoe wou jij negen menschen en kindren van één kip dr’ buik vullen!’ - lei Markus schreeuwerig uit.

‘Jij snijdt ’m voor,’ zei moeder zwakjes kuchend door ’t vele gepraat. ‘Goed ik snij ’m voor,’ knikte de vader: ‘En dan?’

De kindren zwegen, beluisterden ’t geval, ’t wonderbaarlijke van de gebraden kip, die voor moeder gezonden was.

‘En dan,’ sprak de vrouw; ‘dan kèrf je ’m nie, maar dan déél je ’m in negenen - da’s alles...’

°n Kip in negenen! Dat gaat ommers nie, moe!’ lachte Saar, de eenige die beslist weigerde mee te eten: geef u vader ’n kluif - en laat u Rachel en Flip wat brood in de saus stoppen - maar met z’n negenen ’n kip opeten, die niet voor z’n negenen is en waaran niemand wat heit! Moe zanik u nou nie verder! Hij wordt voor u alleen gebrajen...’

Moeder raakte uit ’r humeur. Even leunde ze lusteloos achteruit, dan beet ze van zich af:

‘Saar, doet u mijn ’t plezier en bemoei u d’r niet mee. Vader en ik kenne ’t met z’n tweeën af! Jij snijdt ’m in negene, Markus - hoor je me Markus? - Zit nou niet asof-ie geen tien kan telle! Je heit twee kluive an elke poot en twee vlerke en ’t wit - ’t wit geef je mijn -enkel ’t wit - as ’k trek heb...’

‘Ja, je zal geen trek hebbe!’

‘Weet ’k nog niet - hou nou je mond! - mijn geef je ’t wit - dan hou je zes kluifies en t karkas en de hals over. ’t Karkas snij je in tweeën!’

‘En wie krijgt dan wat dègelijks!’ -, vroeg vader kalm in de duisternis. ‘Degelijks hoeft nie,’ verweerde zij zich: ‘as iedereen maar wat heit. Ik eet me daar dubbel ziek an ’n kip voor mijn te versterke!’

"Krijg ik ’t levertje, moe?’ - begon schrokkerige Brammetje te vragen. ‘Nee - jij krijgt niks omdat je vraagt!’ - snibbigde Saar.

'Geef hèm ’t levertje!’ - suste moeder, ‘hij is ook pas ziek geweest...’ ^,:As ik,’ praate Markus, nu in volle verteedering van warmte en avondschemering: ‘as ik ja ’n stuk van ’n poot krijg, dan maakt me dat zoo’n trek, da’k van voren of an mot beginne! Wat heit David an ^:n vlerk? David frest, as je ’m z’n gang laat gaan, jouw heele kip op!’

Z’n stevige logica knauwde de herstellende neer.

152