Schetsen en vertellingen

voelde ze nog wel is pijn, en al lee ze nog wel te hoeste. ’t Had cente gekost. De dokter rekende gelukkig niks en de drankies haalde ze ook voor niet, maar de dinge die ’r bijkwamme, die je niet rekende, die brakke je de nek. Moos had zich goed gehouen. In ’t begin had-ie z’n laatste cente gezonden en drie weken gelejen nog ’n postpakket met sinaasappelen en zes bolussen - nou weer ’n gulden -net vandaag, nou moeder in geen tijd ’n ei of ’n kan bouillon had gezien - dat was om op je knieën te danken. Wat ’n gezegende goeie jongen, al had-ie niet an z’n ouwers gedacht toen-ie trouwde. Saar hield den postwissel in de hand, stak ’m over de kachel toe. Markus trok ’t vuurdeurtje open, belichtte het formulier bij den rossen, aandampenden gloed, Z’n knokelige handen, rood van ge-schepten schijn - z’n dof-purperen knieën - z’n jas, die de laaiing naar z’n kin droeg, vervroolijkten het kamerduister. Jet, neerbuigend om mee te lezen, nog eens te lezen, kreeg ’n mond en ’n kinspits en ’n blouse, als met koperlaching beslagen. En de voorste tafel-pooten slokten in bruinlichtende lijning de verste verzweving uit ’t dieprood-spuierend kachel vierkant.

‘Zeit u niks, vader?’ -, vroeg Joozep.

'Ik kan nie goed leze’ -, zei Markus en ’t papier schuiner opwippend: ‘wat staat ’r Jet?’

Jet zonk op de knieën. Het licht uit het roostergat greep in zonnegoud ’r gelaat, de wimpers, den neus, de brauwen, den langzaam lezenden mond - omlei ’t kamerbleek hoofd, de omkringde oogen, de scherpe mondtrekken met ’t vreemdelijk wonder van purper neerkimmende zon. De hoofden van vader, moeder, Saar, Joozep, Bram en de kleinen leken daarnaast in ’t aangroeiend duister te vluchten.

‘Hij schrijft, vader,’ las Jet, treuzlend van prevelgepraat: ‘hij schrijft op ’t randje naastan - ziet u - ziet u, waar ’k me vinger hou? - Hij schrijft: Dat is voor moeder een kip om te versterken en voor niks anders, anders zend ik geen cent meer. Moos. Heit u gehoord, vader? Voor ’n kip, voor ’n gebrajen kip.’

‘Lees ’t nog is,’ zei Markus: ‘staat ’r niks anders bij?’

‘Nee vader.’

Weer, in den gloed van ’t roostergat, ’t vervreugd gezichtje met bloedvolheid beleefd, las ze de dikke, inktharige letters van Moos. ‘Engel van ’n jongen,’ sprak moeder terwijl ’t deurtje dichtklepte -

150