Schetsen en vertellingen

zitten glimlachen om de verrassing as-die zou hóóren en teleurgesteld was dat-ie nog niét gehoord had: ‘Moos heit ’n gulden gezonden - an mijn - voor ’n versterkende kip...’

’n Glans van waarlijke verrassing kwam om de baardige wangen van den man. Z’n mond, opgespard, bleef ’n oogenblik in ongeloovi-ge ademloosheid. Saar, Jet, Joozep, Bram, de oudsten, rapten er daadlijk op in met ’n felheid van kreten en klots-drukke gebaren. ‘Van morrege, vader!’ riep Saar, ook ’n stoel bij de kachel aanschuivend.

‘Zeit u nou niks?’ -, zang-zong Jet: ‘hoe ken men zoo zwijge!’ ‘Vader wil ’m nie hebbe - vader lust geen kip!’ - lach-gijnde Joozep. ‘Hoor u vader, vader!’ - schreeuwde Bram.

De kleine, heet-gestookte kamer met ’t klamzwoel gemuf van rooken-de turven, roodde een wijl uit haar schemergezwijmel door ’t levendig spatten der stemmen.

’t Was ook wel ’n gebeuren na de lasten en ergernissen der laatste maanden. Ruim twee jaar gelejen - de groote tegenspoed met Moos, Moos d’r oudste zoon, die de helft van de centen inbracht en had moéten trouwen, onverwacht. D’r hielp geen redeneering, geen gejammer tegen: ’t most - wou je ’t meissie niet in opspraak en ongeluk brengen. Ach, ach, dat jonge menschen zoo weinig nadachten. Ze konden Moos niet missen en ze mosten. ’t Was ’n bruiloft met huilen, zorgen en bedekte verwijtingen geweest. Toch liet Moos ze niet heelemaal in de steek. Nou die in Rotterdam ’n goeie betrekking had bij ’n oom van z’n vrouw, die in augurken en komkommers dee, nou betaalde-die nog de helft van de huishuur, al kon ’t amper, want zelf had-ie twee kostelijke kinderen.

Hoe lang ie de halve huur zou vólhouen - niemand die ’r ’n woord over durfde kikken... Voor zes weken was moeder zwaar ziek geraakt, an d’r eene longtop - ’n hoesten zonder end èn ’n benauwdheden - om niet over te vertelle! ’t Was ’n harde tijd geweest, net in de koudste dagen. Vooral ’s nachts wist je geen raad. As zij in de bedstee, naast hem en Radhel en Flipje, de twee jongste, zoo’n krie-weling in d’r keel, zoo’n hoestbui zonder end kreeg, had je heele uren de poppen an ’t dansen. Dan werden de kleinste wakker en de anderen, op den grond, zeuren en keven om ’n brok van ’t dek. Hij wou ’r maar niet an denke. ’t Was God zij geprezen voorbij, al

149