Schetsen en vertellingen

Ze ontbeten. Ze aten net als zij ’t bedisseld had, ’t feest-ontbijt van eieren, rookvleesch, kaas, krentebollen.

En kwart voor negen stapte-die de deur uit met de belegde, de èxtra-belegde boterhammetjes in ’n ouwen Standaard - anders las-ie niet. Vijftig jaar was-die zoo ’t weggetje gegaan, langs de Weesperzij, over de Hoogesluis, door de Utrechtsche straat...

D’r was heel wat bijgebouwd in dien tijd - o jee, ’t was nog zoo lang niet geleden, dat de Weesperzij ’n buitenwijk was, dat daar de stapels buizen van de gasfabriek leien...

Maar bijgebouwd of niét bijgebouwd - hij was z’n wegje gewandeld, èlken dag mèt ’t boterhammenzakje - vroeger met dikke boterhammen, toen-ie al om tién uur ’s morgens geeuwhonger had en stiekum hapte als-ie de brieven in de loketkast opborg. En komiek, om bij te lachen as je ’r over nadacht, as je om al die kleinigheidjes dacht: vijftig jaar had-ie ’n kop warme koffie van de firma gekregen. Jee, jee, as-die liep uit te rekenen - zes koppen in de week -was drie honderd twaalf in ’t jaar - dat was in de vijftig jaar vijftien duizend zes honderd koppen koffie - knap dat-ie ’t nog zonder haperen uit z’n hoofd kon vermenigvuldigen. Zoo kon je over alles nadenken, ’t Was ’n wonder, dat God ’m al dien tijd gezondheid had gelaten. Nee, niet één dag was-ie thuis gebleven, behalve voor de begrafenis van z’n vrouw - en waar is waar: toén was de ouwe patroon zóó hartelijk geweest, dat ’m de tranen in z’n oogen sprongen toen-ie condoleerde.

‘t Hoekje om. Nou was-ie d’r. Daar had je ’t koperen plaatje, ’t koperen plaatje dat óók wat vertellen kon. Den Oude & Comp., Export en Commissie. En daar had je ’t achterhoofd van den jongen meneer, ’t hoofd met ’t wit van ’t boord. Nou draaide-die zich om, knikte. Netjes-rustig nam-ie z’n hoed af, bedaard voorzichtig voor ’t pruikje, en ’t bordesje opstappend liep-ie de lange gang door, de deuren met Verboden toegang en Kassa voorbij.

De boekhouding-deur piepte, de boekhouding-deurveer zuchtte. ‘Morgen, heeren,’ zei hij, ’t endje sigaar op ’t aschbakje leggend.

De anderen waren ’r al. Hij scheen laat van morgen.

‘Jongen - Den Haan - mot jij naar ’n bruiloft!’ zei Bredé, glimlachend opkijkend.

‘Nee,’ zei hij, z’n stem stokte, z’n hand beefde bij ’t aschbakje. Allemaal kéken ze, keken ze zooals menschen kijken, die effen d’r

145