Schetsen en vertellingen

‘Nou, as ik ’t zeggen mag - dan doe je idioot! Is ’t zoo’n moeite om Bredé of Vorsterman of ’n ander iets te laten merken?’

Hij schudde ’t hoofd. As anderen ’t zoo deeën, mosten ze ’t zelf weten. Hij dee ’t niét. Hij was van ’n ander soort dan de tegenwoordige klerken, die om ’t half jaar bij ’n anderen patroon waren, ’t Had geen houding ’t uit te lokken. Dat was niet fatsoenlijk. De rookbuilen ploften z’n genepen mondje uit, dat smakte en beet. Z’n wenkbrauwen gromden - rimpels spanden van z’n ooghoeken naar ’t pruikje met z’n bizarre randing van mollig grijs en pluizig zilverwit. Z’n heel ouderwetsch, scherp oude-heer-gezichtje snauwde de mooglijkheid af van ’t zélf in herinnering brengen, van ’t zélf praten over den dag, den naderenden gapenden dag, den dag die als vreemde verheuging in de woestenij van dorre, machinale plicht-dagen was genaderd, nu een zwarte lustlooze dreiging leek - als de Firma niks dee...

Toen had Jans, die in geen jaren ’n pen in ’r handen had gehouwen, de listige gedachte, ’n briefkaart te schrijven, ’n anonieme briefkaart. Drie had ze ’r verschreven, drie met andere aanloopjes. De laatste zwaar van inkthalen had betoogd: ‘Mijnheer, ik deel U mede dat 1 Augustus de heer Alexander de Haan vijftig jaar bij U in betrekking is, doch daar ik ongenoemd wensch te blijven teeken ik niet.’ Den heelen nacht had ze wakker gelegen, angstig door ’r durf - en ’s morgens, toen ze melk ging halen en ’m op de bus wou doen, was ze teruggeschrikt van de brutaliteit - want dan wier vader natuurlijk bij de Firma binnen geroepen, zouen ze ’m de briefkaart laten zien en vragen of ’t waar was, en al kreeg-ie dan nog zoo’n boel - haar handschrift op de briefkaart zou die herkennen en ’t ’r met zijn ideeën nooit vergeven.

‘t Most z’n beloop hebben.

Honderd tegen één dat ze ’m verrasten, dat ’r ’n hoop in stilte gedaan werd...

‘In de puntjes, hoor,’ zei ze toen-ie kwam ontbijten.

Je zou waarachtig niet denken, dat-ie zeven en zestig was, zóó keurig zag-ie d’r uit in z’n Zondagsche gekleede jas.

‘Zou je je jas niet ópen houen,’ zei ze nog eens: ‘dan zien ze de ketting.’

‘Nee,’ lachte hij, verlegen voor den spiegel. Je herkende je zelf haast niet in de week.

144