Schetsen en vertellingen

hebben groen gemaakt. Maak je maar niet ongerust. En às ze je binnen roepen - en às ze wat aardigs bedacht hadden, dan kan je ’n niet bijstaan met inktvlekken en kale mouwen. Kom ’r nou maar uit...’

Vóór ging ze ’t tafeltje dekken. En haast grimmig, met denkgroeven om ’r mond en bitse bewegingen, zette ze de extraatjes neer, de feest-extraatjes. Want as niemand, god-beware, ’r an dee, dan zou zij ’r ’n feest van maken. Netjes gladde ze de óngewone plakjes rookvleesch, ijverig bewreef ze de kaasstolp met ’t halve pondje Leidsche - voorzichtig liet ze de twee eitjes in ’t theewater zakken. Elk ’n ei. Elk boterhammetjes met rookvleesch. Elk ’n schijfie Leidsche na. Toen stopte ze z’n nieuwe goudsche pijp, de pijp die brui-loft-achtig-lollig dee van groen en blommen, en toen ging ze voor ’t raam d’r voorproefje thee slurpen, luistrend naar z’n geloop en geplas. Nou wiesch-die z’n hoofd. Nou spoelde-die z’n tanden. Lieve God - ze kreeg ’r tranen van in d’r oogen. Zoo’n frissche ouwe man, ’n man van zeven en zestig, die nog zoo opgewekt was, zoo proper en precies. En ’t belabberd idee, dat ze misschien met d’r tweetjes alléén zouwen feesten, dat de firma ’t vergat... Toen-die ’r vijf en twintig jaar was, had niemand ’t opgelet, had geen kip ’r over gesproken, was-ie stil thuis gekomen, verwonderd-mopperend dat ’t toch wel ’n felicitatie waard was geweest. Maar hoe gaat ’t Jans, had-ie geredeneerd: as jongen van zeventien ben ’k ’r ge-kommen en och in de zaken-drukte kan je van ’n patroon niet verlangen, dat-ie ’n datum in z’n hóófd heeft. Dat zit nog vader, had zij gezegd: in jouw plaats had ’k gezeid: meneer, van de week ben ’k vijf en twintig jaar an de zaak verbonden. Nee, had-ie rustig dampend geantwoord: dat kan je zélf niet zeggen, dat màg-ie zelf niet doen - da’s gewoon vragen om ’n cadeau.

Nou waren ’r wéér vijf en twintig jaar verloopen.

Vijftig jaar. ’t Was zoo makkelijk te zeggen. Vijftig jaar lang zonder één dag ziekte of vacantie - ’s morgens negen uur present en zes uur ’s middags gedaan, as ’r geen avondwerk was. Vijftig jaar lang de boeken bijhouden - in ’t begin bijna alleen, nou met z’n twintigen, zóó as de zaak was vooruitgegaan. Vijftig jaar op ’t zelfde salaris met dezelfde nieuwjaarsfooi. Vijftig jaar arbeid als ’n automaat, de maandbalansen, de contrôles, de ouwe rekeningen, de

142