Schetsen en vertellingen

Suus bepeinsde de graten op ’r bord, pafte met open mond en oogen, die starden alsof ze van ’n inbraak in ’t late avonduur vernomen had. Ze was dik in de zeven-en-twintig en al vrijwel ouwbakken. En, güs, nou zoo onverwacht die Stam met z’n breejen rug en z’n dikke handen. Güs, daar had ze niks van gemerkt.

Op ’t laatste concert in Artis had-ie wel ’n glaasie limonade an hun tafel gedronken en telkens schapig ⁵n anderen kant uitgekeken als zij naar z’n nieuwe das of naar z’n sik keek - maar güs, an ’n anzoek had ze ook maar niet èffetjes gedacht...

‘Nou?’ vroeg pa nóg eens en bijna daverend-van-verheuging pikte-die de laatste kapers van z’n bord.

‘En waarom zeg je dat nóü pas?’ - zei ma perplex van zoo’n bijzonderen man, die als ’n clown kapers pikte en af kon eten met ’n tijding die èlk ander van streek zou brengen.

‘Nóü pas/ grunnekte pa, zich verkneuterend bij de idee dat-ie daalijk, zóó na z’n voeten vegen op de voormat, had willen vertellen en dat z’em niet an ’t woord had laten komen: ‘nóü pas - je wou toch niks hooren! Je wou toch met geweld herrie schoppen over de schol en de stijve aardappelen.’

‘God, god, wat ’n man/ klaagde ma.

Doch Suus’ smeekende stem weerklonk.

‘Hè - toe - pa en ma - kibbel nou niet verder. Zèg u dan of ’k ’m nemen mot...’

Pa hoorde niet. Dat dee de deur dicht, dat-ie nou nog op z’n kop kreeg.

"Ben ’k ’r mee binnen gekomen?’, vroeg-ie vlammend betoogend. ‘Daar mot ’k na rajen,’ zei ma wee van bedwongen eetlust, wee van d’r tweede glas water - en nou die bliksemslag!

‘Wel allemachtig!’spoot meneer op als’n vuurpijl.

‘Pa - zeg u nou liever of ’k ’m némen zal,’ drong Suus aan, thans droomerig de maneschijn scholgraten bestarend.

‘Daar blijft-ie bij éten,’ smaalde ma: ‘dat zegt-ie als-ie klaar is.’ ‘Had me niet ’t eten vergald,’ verweet pa.

‘Egoist!’ schold ma schamper: ‘ik die nog    geen    hap    heb    gegeten.’

‘Had wèl ’n hap gegeten,’ zei pa driftig opstaand: ‘ik kwam binnen - toen begon jij over de schol ’

‘Nee, ’k zal me mond houen,’ glimlachte    ma    verwonderd:    ‘vóór-

gister kouwe lappen en hard geworden capucijners...’

140