Schetsen en vertellingen

’t om te promoveeren, dan trouwde-ie toch, omdat-ie meerderjarig was en ie zou wel in den handel z’n brood zien te verdienen.

Als ze ja zeien, zou-ie zich doodwerken, radikaal kapot werken, om z’n verloren tijd in te halen.

Toen, machteloos, dol veel houdend van d’r oudsten jongen, zeien vader en moeder ja - op één conditie - Edi en Coba moesten bij hen komen inwonen. Dan kostte ^Jt niet zoo veel geld. Dan bleven ze toch bij mekaar - dan liep alles van ’n leien dakje.

En waarlijk ze hadden zich niet te beklagen. Bedorven, verwende, vertroetelde Edi werd als ’n lammetje in z’n trouwen, werkte stevig, schoot hard op. Co had ’n invloed op ’m, ’n zachten goeden invloed, waarover z’n ouders verbaasd waren. Maar Co, hoe lief en zacht en opwekkend ze was, had geen examen af te nemen en Edi, die acht jaar van z’n jonge leven verboemeld had, had verbazend veel moeite z’n hersens tot studeeren te trainen. Studie is als sport: ongebruikte hersens en ongebruikte spieren dutten in, zoodat hij de éérste maal voor z’n artsexamen zakte, maar zoo gemeen zakte, dat-ie ’t thuis an niemand, zelfs niet an z’n vrouw dorst te vertellen. De professors mochten ’m niet, zei die.

’n Jaar later dee-die wéér examen na héél hard werken. En opnieuw kwam hij thuis, lusteloos op, meer ontmoedigd om ’t z’n ouders en z’n vrouw te zeggen dan om ’t feit zelf. De ellende als je ’t respect in de oogen van je eigen vrouw verliest, als ze je meelijdend gaat ankijken, als ze niet meer in je vertrouwt...!

Co was lief, vertroostend gebleven. Hij was haar knappe, wèrkzame, intelligente Edi en al zeien al de professoren ’t tegenovergestelde, dan geloofde ze ’t toch niet. Maar met de familie was ’t anders, werd de toestand gespannen, netelig, verdrietig.

Twéémaal gezakt. Twéémaal. Vader zei niets. Moeder zei niets. Ze wrokten. Daar had je ’t, als ’n student de dwaasheid beging te trouwen vóór-ie gevestigd was. Wie hadden ’m gewaarschuwd? Wie hadden ’t ’m nog zóó gezegd...?

Als Edi ’r bij was, zwegen ze, deeën ze gewoon - bang voor z’n drift - als ie uit was, naar ’t gasthuis, of lessend bij ’n privaat-docent, kreeg de jonge vrouw de volle laag der speldeprikjes en bedekte venijnigheidjes.

Geen dag ging ’r voorbij, of ze moest hèt hooren, hèt dwaze om op die manier te trouwen. Nou zag ze ’t zelf. Nou kon ze onder-

133