Schetsen en vertellingen

Alleen het bureau met z’n bloemen, z’n rozen en boschviooltjes fleurde op in ’t geschemer.

Bij de vensterbank hurkte ze op ’n taboeret, keek naar twee pakjes tusschen de bloemen, een hoog pakje, een plat.

Moeder schrikte haar op.

‘Ga je hier zitten, Coba...?’

‘Eventjes maar, mama...’

‘Heb jij die bloemen...?’

‘Ja mama.’

Glimlachend nam de ouwe dame de pakjes op, opende ze. In het eene was een doosje met visitekaartjes Edi Bing, Arts, in het ander een koperen naambordje met sierlijke letters Edi Bing, Arts.

Bijna liefkoozend pakte de ouwe vrouw de dingen weer in.

‘Hè, als-ie ’r nou maar dóór is/ zei ze zuchtend.

‘Als’ - herhaalde Coba en ineens zakte ze in klein kinderachtig gehuil.

‘Als/ zei moeder met verwonderings-stem.

‘Hij was zoo stil vanmorgen/ snikte Coba, blij effen te kunnen huilen, nou schoonpa ’r niet bij was.

‘Hij was niét stil/ viel de oude vrouw uit en plots kribbig van beweren, want óók haar zat ’t dwars: ‘hoor is, Co, je mot niet zoo mal doen. Jullie hebben ’t gewild. Wij wouen niet. Neen, wij wouen niet.’ En zelf benauwd van allemaal zenuwtjes die ’r stem barscher lieten gaan dan ze wel wóu, geen raad wetend bij de stil-snikkende jonge vrouw, knorde ze de studeerkamer uit, de groote gapende stille studeerkamer.

Domp gebukt zat ze, nu denkend aan alles wat vooraf was gegaan, aan ’t leven van zuur ge-oorlog tegen mekander, omdat ’t tegenliep. Drie jaar geleden was ze met Edi getrouwd. Z’n ouwers wouen niet. ’n Jongen die met moéite semi-arts was geworden, met moeite, omdat-ie méér uitging en méér plezier maakte dan goed voor ’m was, móést niet an trouwen denken vóór-ie gepromoveerd was. Maar tegen de hardnekkige verliefdheid van hèm viel niet veel in te brengen. Co had-ie ontmoet op ’n studentenbal, Co was ’n beeldje en Co was arm.

Of z’n vader redeneerde, of z’n moeder soebatte: hij wóu trouwen. Als ze geen toestemming gaven - geld was ’r genoeg, om gèld hadden ze ’t niet te laten - dan gaf-ie z’n studie ’r an, dan vertikte-ie

132