Schetsen en vertellingen

omging met een krans, dat moest ’n artiest zijn. De aristocratie lag er dik bovenop.

Eenige minuten lang had hij de aandacht van het geheele café. De ‘prolleeten’ fluisterden, bespraken hem, keken toe bij zijn eerste nippen van ’t bier. Bokje negeerde ze. Hij las kranten, schraapte eenige malen luidruchtig de keel. Toen leunde hij achterover. En waarachtig, ’n oud heertje van de leestafel sprak hem aan.

‘U heeft daar ’n mooie krans, meneer. Heeft u meegespeeld in De twee Weezen?’

‘Jawel. Juist meneer/

‘Speelt de “Koninklijke Vereeniging” vanavond ook hier?’

‘Geloof ’k wel. Daar nemen wij anders geen notitie van. Ik had ’r engagement kunnen krijgen, meneer, maar ’n artiest, meneer - ’n artiest meneer - die gaat daar in de doofpot. - Nee meneer, nog voor geen goud kunnen ze me ’r krijgen/

Hij werd spraakzaam, bestelde een tweede glas, begon over de critiek:

‘... De critiek meneer - da’s over ’t algemeen niks - daar geef ik niet zooveel om - allemaal vrindjessysteem - en geen cent verstand van ’t tooneel - niemendal. - En je mot niet gelooven, meneer, dat ik dat zeg, omdat ik reden van klagen heb!

Om den drommel niet. Ik heb critieken die gelezen mogen worden, dat zal ’k je bewijzen, maar niet zóóveel geef ’k er om...!’

Bedaard nam Bokje de portefeuille uit z’n zijzak, vouwde de knipsels uit de Purmerender Courant en de recensie van Kennemerland open: - ‘Wat lees je hier meneer...?: Ook de heer Bokje vervulde zijn rol met groot talent. Hem komt een woord van lof toe... En wat lees je hier: De heer Bokje had een prächtigen kop gemaakt. - En niks, geen sikkepit geef ’k om de recensies, meneer. Daar heb je m’n woord op.. /

Onverschillig stak Bokje die knipsels weer in z’n portefeuille - en zweeg. Na een paar minuten stond hij op, betaalde, ging heen, plechtig het algemeen gekijk verdragend. Den krans hield-ie nu in de hand, gelijk een voorzitter van een feestvieringscomité die een toespraak tot een jubilaris zal houden. Buiten bedacht hij zich even. Toen stapte hij het huis van den buurman binnen. Oók een café. Daar zat een heele ris stamgasten om de leestafel. Nieuwsgierig keken die op. Bokje stapte de heele zaal door, een paar dozijn ledige

125