Schetsen en vertellingen

Nou lièp-ie. Z’n laarzen kraakten.

Nieuwe laarzen. Je zag ze glimmend loopen over ’t tapijt. Geen woord. Wat deed-ie nou? Waarom hoorde je Marietje geen kik geven? Had-ie ’r weggemaakt zooals altijd met operaties? Allemachtig wat ’n stilte...!

Opgehitst sloeg Bultje het boek toe, sloop naar de deur, luisterde. Geen geluid - geen gepraat. Sust! Nou zei die wat. Nou begon Marietje te huilen, ’t Schaap! ’t Arme kind! - Nou weer niks. Stilte. Lieve God wat was dat schrikkelijk, ’t Angstzweet brak je uit. Hé... Is dat schrikken...! Ze riep au! Ze had au! gezeid en nou weer niks. Je stond ’r geregeld bij te beven - je wer d’r warrem en koud van... Gejaagd liep Bultje van de deur weg, ging zitten in een stoel bij het raam. Nou hoorde je Marietje huilen. O! O...! Dat schaap. Dat schaapie... Hoor nou! Hoor nou! - Rillerig stak hij de vingers in de ooren. Hij kon ’r niet tegen, ’n Operatie èn bloed - daar kreeg-ie kippevel van. Stevig drukte hij de vingers aan. Toch hoor-de-ie gillen, kermend gillen... Hij hield ’t niet uit. O! O! O...! De dingen in de wachtkamer namen dwaze proportiën aan, de tafel werd grooter, deinde weg, heel ver schuin-achterover - de stoelen schemerden heen - het werd alles ’n heete, weeë benauwenis...

Dokter maakte hem bij. Hij was stillekens flauw gevallen bij de gedachte dat Marietjes kies ’r met ’n knak uit was gekraakt.

DE KRANS

In de zaal klonk het oude geraas.

‘Halen!’ riep de regisseur.

Bokje keek door een gaatje van de coulis. Z’n pruik had-ie al in de hand genomen. Het doek schokte omhoog. Weer zag-ie ze buigen. En verdraaid weer een krans voor Hein, den komiek. Bokje kneep de pruik tot een prop. Jaren, jaren was-ie aan het tooneel en nog nooit had-ie ’r een gekregen. Hij dee niet mee an de komedie van 2:oo’n kerel om zich zelf ’n krans te kóópen. As-ie dat had willen doen, had-ie ’r al honderd gehad. Kijk ’m nou buigen bij ’t voet

122