Schetsen en vertellingen

In ’n wip is ’t klaar. Je voelt ’r niks van ...’

Ze zaten weer stil. Angstig keek ⁵t kind naar den knop van de vreeslijke deur en Bultje wiebelde zenuwachtig met z’n been. ’t Duurde zoo lang. En verdraaid, as je maar ’n voet in de wachtkamer van ’n dokter had, wer je ’n ander mensch. Net of de dood ’r mee gemoeid was. En dat wachten, dat vervloekte wachten. Nog niet eens gesproken van ’t verhuisboeltje strakkies. Op ’n kwartier kwam ’t ’r niet op an. Maar de meester zoo-dichtbij met z’n instrumenten en messen en ’t rare luchie in de wachtkamer alsof ze saffraan gekookt hadden.

Eindelijk klonk een vinnig schelletje.

De deur ging open, de meester was ’t zelf.

‘Aan wie de beurt?’

‘An mijn dochter,’ zei Bultje, ineens-nerveus; ‘m’n dochter mijnheer, het zoo’n schrikkelijke pijn in d’r kies...’

‘Zoo. Kom dan maar eens binnen meisje,’ zei de tandarts.

Marietje schuchterde naar de andere kamer.

Bultje bleef op den drempel.

‘Mot-ie getrokken worden, meneer?’ vroeg hij, diep ernstig.

‘Dat zullen we zien,’ zei de meester. ‘Kom binnen en doe de deur toe. ’t Tocht...’

Bij het raam keek hij in den mond van het meisje. Dan na een poosje: ‘Ja - hij móét ’r uit - Kom je niet binnen?’

Bultje glimlacherend bleef met den knop in de hand.

‘O - O - Mót-ie getrokken worden,’ zei hij zachtjes-verlegen - ‘O -O - nou daar mot ik zeker niet bij wezen, wat?’

‘Blijf maar gerust,’ zei de dokter.

Maar Bultje was alweer in de wachtkamer. Dat déé die niet. Voor geen goud. ’t Kon best zonder hem af. Hij had ’r niet van noodig. Zoo’n kies kon de meester wel alleen baas worden. Nee. Daar hield-ie niks van. Zenuwachtig, opgewonden liep hij naar ’t raam, keek naar de bloempotten op het zinken plat, naar het raam aan de overzij, naar een musch die om een broodbrokje vocht, liep naar de tafel, bleef voor een schilderij staan, ging weer naar het raam, trommelde op de ruiten en weer naar de tafel, waar-ie druk te bladeren begon in een Duitsche illustratie. Terwijl trachtte hij te beluisteren wat achter de deur gebeurde. Niks. Heelemaal geen geluid. Wat die kerel nou dee? Strakkies had-ie zóóveel gepraat - nou geen woord.

121