Schetsen en vertellingen

duurd..

Hij was besloten. In godsnaam. Liever den Meester betalen dan nog zoo een nacht. Dat hield je niet uit. Overdag kruien en ’s nachts om vier uur an ’t werk. ’t Most maar.

Met de beenen op ’n stoel, lui-uit, probeerde hij even te dutten, ’t Ging niet. Telkens maakte ze ’m wakker, woelend in de alkoof waarin ze gekropen was, en het wreeder schijnende daglicht doorkilde de kamer.

In de straat sneden harde geluiden. Met den groei van den dag werd het eene ketsing van wreevelige dingen - het vinnig gebits van een beitel ergens in ’n werkplaats - het domperig slaan van ’n deur -het kregel stampen eener opveerende kar.

Bultje, moê van den slaaploozen nacht, beluisterde het wakker-wor-den met een snauwende lusteloosheid. Om tien uur had-ie ’n karwei. En vóór dien tijd de kies, de belabberde, zwartgekoolde, holle kies, waaraan-ie allés had gedaan wat menschelijkerwijs te doen was, watjes èn pappen èn brandewijn èn doeken - de lamme, smerige kies die ’r uit móst, met wortel en al.

Loom-soezend, ingedrukt bij het raam - nóu nog naar bed met die karwei om tien uur was je grootste nonsens - het hoofd zwaar op de hoekige borst, aanhoorde hij de nijdiger slaande geluiden der straat, sufte terwijl over het geval, over de beroerde kies - die kies -de kies - En oververmoeid zag hij ’t gebeuren: ’t zwarte stompige ding met de lange, vinnige wortels - en de tang - knak - knak... Het benauwde hem. Lichtzweetend schrikte hij wakker. Gezworen zou-die hebben dat de kies geknakt had...

In de wachtkamer wèg was de pijn. Komiek. Bleek en doods-angstig zat Marietje; sip en overstuur keek Bultje, haar pleegvader. Er was één patiënt vóór. Ze konden het spreken hooren, heel zacht, als het gebrom in ’n kelder.

‘Nou ferm zijn, hoor!’ zei Bultje.

‘Ik wil liever weg.. /

‘Gekheid! Malligheid! ’n Meid van jouw jaren ...’

‘Hij dóet geen pijn meer../

‘Kan me niet schelen .. .!’

‘Ik ben zoo bang...’

‘Ben jij bang/ dreigde Bultje geweldig, ‘ben jij bang? Schaam je...!

120