Schetsen en vertellingen

van ’t buffet...’

‘Dat jok je/ viel hij scherp-driftig uit, °k heb ’n glas water gedronken - anders niet...’

‘Dan zal ’k me vergist hebben meneer/ zei de meid angstig-verlegen.

Na de kleine scène dorden de chrysanten.

En ze spraken er niet meer over.

Soms, als-ie den pot droog zag, met verhardende aarde, keek-ie naar de karaf, dee ’t niet.

Als-ie de bloemen water gaf, zou ze zéker gelooven dat-ie an Lisette dacht. Eens lag ’t ’m op de lippen om ’r te zeggen: ‘De chrysanten gaan dood - waarom doe je er niets an?’ Hij zei ’t niet. ’t Zou twist geven, gevraag, verwijten. Dat wist-ie, omdat ze de andere planten wiesch en knipte en de chrysanten liet sterven. Ja, dat dee ze hardnekkig. Na z’n leugen haatte ze den pot met de groote, gele bloemen. lederen morgen betastte ze de droge, vastgebakken aarde, enkel om te zien of hij stilletjes water gaf. An tafel, met opzet, heelemaal zonder bedoeling, zei ze wel eens: ‘wat houdt de ficus zich goed, vin je niet?' Of ze vroeg: ‘zouen we niet ’ns wat kunstmest laten komen?’ En hij antwoordde dan, den bloemenstandaard bekijkend, zonder één woord te zeggen van de krimpende, verleppende chrysanten.

Na twee weken waren de bladeren geel en kurkig - na drie weken was de pot dood.

Eerst toen sprak ze’r over:

‘... Hij kon niet tegen de kamerlucht, Frits.’

‘Nee - je moet ’m wegsmijten, Ans.’

Met z’n arm om haar middel keek-ie mee, naar den pot, vreemd van beklemming.

Wat deed ’t ’r toe - uit z’n verbeelding kon ze Lisette niet halen -Lisette, die-ie nooit zou vergeten, zooals ze met vochtige oogen stond, zooals ze den laatsten avond naast de lamp in z’n óógen gekeken had.

Annie schelde.

‘Neem den pot mee, Marie.’

118