Schetsen en vertellingen

‘En de chrysanten zijn kletsnat.’

‘Jawel. Natuurlijk, ’k Heb meneer met de karaf bezig gezien.’

‘Dat doet meneer toch nooit.’

‘As ’k ’t nou toch gezièn heb, mevrouw...’

‘Goed - goed,’ zei ze, en neerzittend voor ’t raam, trilde ze. Waarom had-ie de chrysanten water gegeven, alleen de chrysanten, juist de chrysanten? Dat had-ie gedaan - dat had-ie zeker gedaan - omdat-ie dacht dat de pot te droog was - en omdat-ie nieuw was. Nee, nee, nee - ze zou ’r geen wóórd over praten - daar bleef ze bij - dat zette ze zoo pertinent door, als ’k weet niet wat.

Maar toen-ie om één uur kwam koffiedrinken en achter de post zat, die net was gebracht, móést ’t vraagje ’r uit:

‘...Frits...’

‘Ja?’

‘Wat heb je de chrysanten vreeselijk véél water gegeven!’

°k Ben niet an de chrysanten geweest,’ zei hij strak lezend.

‘En de meid zegt...’

‘De meid! Wat de meid?’

‘Had dan al de potten voorzien - net die ééne is mal.’

°k Heb géén van de potten water gegeven,’ zei hij nog eens.

Ze keek ’m aan, zweeg. Als ze ’t op doorging - als ze an z’n woorden twijfelde, werd-ie opvliegend. En nou lóóg-ie toch. Nou loog-ie om ’n kleinigheid, ’r Zwijgen scheen ’m te prikkelen, maakte ’m nerveus.

°k Zou ’r niet an denken om die leelijke chrysanten water te geven, ’k Vin ze zeldzaam ordinair van kleur. Lisette heeft niet veel smaak.’ ‘Ach kom - dat zég je maar,’ zei ze schamper; ‘stel je niet zoo an. Je vindt ze net zoo mooi as ik.’

‘Nee,’ zei-ie, °k hou héélemaal niet van chrysanten.’

‘Zoo,’ antwoordde ze, weer zwijgend, langzaam happend.

Hij draaide. Dat méénde-ie niet, dat kón-ie niet meenen. Dat zei-ie enkel om onverschillig te doen en juist dié onverschilligheid wekte ’r, dee ’r opnieuw voelen dat ’r iets was, iets leefde, iets broeide, iets dat ze niet betasten, niet benaderen kon. Gebogen bleef ze over haar bord. Toen kwam de meid ’r eten halen.

‘Marie,’ zei ze ineens scherp, ‘waarom heb je me strakjes voorgelogen dat meneer de bloemen heeft water gegeven?’

‘Dat heb ’k gezien,’ praatte de meid verbaasd; ‘meneer nam de karaf

117