Schetsen en vertellingen

‘Ja, ’k hou wel van chrysanten/ zei hij z’n sigaar rookend.

‘Dan had je wel ’n aardiger compliment kunnen maken - ’k ben opzettelijk vroeger opgestaan om jou èn Ans te verrassen.’

‘Eerlijk gezegd’ -, zei hij wrevelig, ‘vin ’k diè pot niet mooi...’ ‘Niét mooi?’ - vroeg ze met vaag verwijt in ’r stem.

‘Nee,’ zei hij kort.

‘Da’s jammer,’ zei ze, en toen-ie opkeek, keek ze’m aan met vreemd-vochtige oogen.

‘Da’s eigenlijk grof van me,’ zei-ie, z’n sigaar bebijtend; ‘jij koopt bloemen om ons te verrassen - en ik - ik - ’k hou niet van gèle chrysanten - geel is ’n hatelijke kleur.’

‘Vin je?’

‘Ja,’ zei-ie ’r nog eens aankijkend. Maar ze scharrelde bij de kast, ’n vergeten ding opbergend.

Annie had ’r naar den trein gebracht - Frits kon niet. Frits had ’n conferentie of zoo iets. In de huiskamer was ze ’r bij geweest dat-ie vrindelijk, eenvoudig-hoffelijk Lisette ’n hand had gegeven, ’n vluchtige hand. Ja, ze geloofde dat als-ie zich had willen vrijmaken van z’n zaken, dat-ie ’t makkelijk gekend had. Z’n onverschilligheid, z’n bijna koel ‘au revoir!’ bij ’t afscheid, had ze heerlijk gevonden. Voorgoed, voor èltijd zou ze nou ophouen om achter alles wat te zoeken, zoodra ’r ’n vrouw in de buurt was.

Opgewekt, met honderd lieve voornemens kwam ze thuis. Vanmiddag kreeg-ie ’n gebrajen kip en asperges uit de bus. En dan zou ze ’m anzetten vanavond ’ns gezellig alléén uit te gaan. Ze vertrouwde ’m volkomen. Ze zou ’m toonen dat ze ’m vrijheid liet.

Hij was nog niet thuis. Handigjes ruimde ze de kamer, dee allemaal zacht-vrouwelijke dingskes an z’n schrijfbureau. Toen, bij den bloemenstandaard, voelde ze de aarde van de potten, of ze water noodig hadden. Pot voor pot was droog - die van de gele chrysanten drééf. Vreemd - juist diè. Vanmorgen nog geen drie uur gelejen, was-ie éven vochtig geweest. Nu stond de bak vol. De meid bellen, ’r Hand bij den schelknop aarzelde. Pas had ze zich voorgenomen en alweer zat ze in angstjes en twijfel. Toen schelde ze. ’r Vingers deeën ’t vanzelf - ’t was ’n reflex.

‘Heb jij de bloemen water gegeven, Marie?’

‘Nee, mevrouw.’

116