Schetsen en vertellingen

Ameisen (mieren), Algen, Arbeiter.

Meijer’s eerste deel was ’n maand geleden verschenen.

°k Kom terug,⁵ zei ik heengaand. Nu ’k nadacht was al z’n geleerdheid bij de A gebleven. De B zou ’k in ’t dorpje niet beleven, daar de koffers gepakt stonden.

°t Is en blijft ’n aardige vent/ zei ’k tot m’n vriend.

‘Ja - ja/ zeide deze, ‘maar jij gaat wèg en wij zitten an de andere letters vast.’

Dien middag praatte m’n vriend druk over Copernicus, Kepler, Newton, Galilei, Soerates, Plutarchus.

De weter over ’m loerend achter z’n grimmige brilleglazen, sprak kundig van Argentinië, Architectuur, Algarotti, Assimilatie, Adel, Afrika, Albatros (Diomedea).

Het was ’n geleerd, zwak-vijandig gesprek.

CHRYSANTEN

Net was ze klaar met de ontbijttafel, toen ’r éindelijk gescheld werd - éindelijk.

’r Hoofd voorzichtig naar het gordijn buigend, bang dat de franje-balletjes zouen bewegen, keek ze gespannen.

Zij was ’t - alleen - zonder hem. Zeker kwam hij nou daalijk - natuurlijk wat achtergebleven - ’t lag ’r bovenop. Goed - ze zou niks laten merken, ze zou onnoozel doen.

Vlug het brood snijdend, zenuwachtig adem-snuivend dee ze of ze de kamerdeur niet hoorde.

Lachend bleef Lisette in de deuropening, een pot met groote, gele chrysanten in de kleine handen.

‘Dag Annie!’

De jonge vrouw, bij de tafel, bewoog niet.

‘Dag Annie!’ - riep Lisette luider, ‘zie je wat ’k mee breng?’

Nou moest ze wel ópkijken en lief doen.

‘Lisetje - Lisetje, wat bederf je ons. Wat ’n prachtige bloemen! Beelderig!’

‘Ik had vanmorgen in bed/ praatte Lisette, ’r hoed afpiekend en

112