Schetsen en vertellingen

op ’t dijkje liep.

‘Bejour! Bejour!’ riep-ie.

Hij duwde ’n kruiwagen, had ’n oud pilow pak aan, droeg klompen en ’n smerigen stroohoed, die over z’n bril hing.

‘Hé!’ zei ’k verrast, °k zou u niet herkend hebben.’

‘Loop ’n eindje mee,’ zei-die lachend, dat de leelijke bruine tandstompjes in ’t zonlicht grijnsden; °k ga kroos scheppen voor me eenden.’

‘Houdt u eenden?’ vroeg ik, den man gezellig vindend. Dat was je ware eenvoud, ’s Avonds aandachtig, gretig studeeren - ’s morgens vroeg met ’n kruiwagen marcheeren om kroos te scheppen.

‘Ja - ’k hou eenden,’ lei de eenvoudige uit; °k heb zelf ’n vijvertje in me lappie grond gegraven - maar ’t kroos mot ’k gaan schéppen -dat vreten ze natuurlijk op - ’k Wou dat ’k ’n goed middel tegen de mieren wist...’

‘Heeft u last van mieren?’ vroeg ’k, naast den kruiwagen stappend. ‘Ja,’ zei-die, ‘alleen weet ’k niet welke sóórt me zo plaagt - of ’t de camponotus herculaneus, de formicarufa of de pogonomyrmex bar-batus - om maar ’n paar soorten te noemen - is...’

Hij sprak de latijnsche woorden crimineel-slecht uit, maar in elk geval zei-ie weer langs z’n neus ’n dosis weten, waarbij ik ’t af lei. ‘Ja, ja, da’s lastig,’ beaamde ’k.

°k Wou dat ’k ’n myrmecobius fasciantus had om ze te vangen,’ sprak hij, den kruiwagen dompend, daar we bij ’n kroosrijke sloot waren gekomen.

°n Wat?’ - zei ik. Men dient nooit te laten blijken als men iets niét weet.

°n Myrmecobius,’ herhaalde hij, en goedig de verklaring gevend: °n miereneter.’

‘Ja, die vin je hier zoo gemakkelijk niet,’ zei ik.

‘Nee meneer, die vin je alleen in ’t Zuidwesten van Australië...’ Met de klompen op de randkluiten staand, stak-ie ’t schepnet in de sloot, haalde ’n vracht groen kroos binnen.

‘Nou kennen ze weer smullen - nou krijgen ze weer ’n collectie planten te eten. Weet u hoeveel soorten Algae ’r bestaan?’

‘Nee,’ zei ik niet-begrijpend.

‘Algae, daar ben ’k nou over an ’t lezen - daar komt wat bij kijken. Da’s machtig ingewikkeld. Sjongen, sjongen, d’r zijn zooveel va

110