Schetsen en vertellingen

meneer die in ’t Handelsblad schrijft - in ’t gezelschap zat, of dat-ie ’n scherpe bui had - ’k weet ’t niet, maar langzamerhand met mij alleen gebleven, gaf-ie, naarmate het gesprek op de dingen kwam, bijzonderheden over landen en volkeren, had-ie ’t over de legende der Amazones, over Aphrodite, de Griekse godin van liefde en schoonheid, vertelde hij van ’1 Amsterdamsch Aquarium, van de Aquaria in Berlijn, Londen, New-York, zei hij bijzonderheden over Jozef Alberdingh Thijm, geboren in 1820, gestorven in 1889; zoo tot in het oneindige.

‘U is zeker onderwijzer hier,’ zeide ik eindelijk, verrast door ’s mans belezenheid.

‘Néé meneer/ antwoordde hij, me straf bespiedend achter de glimmende brilleglazen, °k ben maar ’n boertje.’

‘Kom!’ lachte ik.

‘Ja meneer. ’k Ben ’n eenvoudig boertje, niks anders - maar ’k hou me tijd bij - ’k doe niet as de anderen die ’s avonds geen lust hebben, om ’n boek op te nemen.’

Zoo scheidden wij dien dag. ’k Voelde eenige sympathie voor z’n ruwheid en z’n weten. Meer dan driemaal in dien korten tijd had-ie Falkland, die het klappen der zweep eenigszins kent, in ’n hoek geduwd met vreemde namen en jaartallen. En als-ie je dan vast zag, lachten z’n zwartbehaarde wangen onder ’t wijze brilleglazen-ge-staar.

‘Jij vergist je in dien man,’ zei ik tot m’n vriend: ‘hij is ’n beetje grof, maar heeft ’n natuur-intellect, ’n geheugen, ’n stevig begrip, waarbij wij ’t afleggen.’

°n Kaffer,’ zei m’n vriend hardnekkig, °n kaffer die niks weet, geen boe en geen ba; ’n vervelende kaffer die altijd in de contramine is, die zwart noemt wat ’n ander wit vindt; ’n kaffer...!’

’s Avonds wandelde ik langs de tuintjes. Voor het open raam, bij de lamp, zag ’k den geleerde-van-de-sociëteit zitten. Onder ’t licht hield-ie ’n zwaar boek en de steunende hand lei onder ’t studeerend hoofd met de sterren-spranklende brilleglazen. ’k Wou ’m niet storen, wandelde voort. Toen ’k terugkwam, was z’n gordijn neergelaten, zat z’n silhouët ’n silhouët-pijp te rooken bij ’t silhouët-studieboek.

Vandaar dat ’k ’m den volgende dag haast niet herkende, toen ’k

109