Schetsen en vertellingen

Net kwam Thijs. De honden blaften geweldiger.

‘Wel meneer/ zei-die uit z’n humeur, ‘is ’t waar, dat je na de veldwachter ben geloopen om ’n onnoozel potje boter...?’

‘Wel nee! Hoe kom je ’r op?’ lachte ik vriendelijk, denkend aan ’t noodlot om eiken dag minstens tienmaal z’n terrein over te moeten steken, als ’k naar ’t dorp wou.

Da’s maar goed/ zei Thijs; ‘van jullie stadsmanieren mot ’k niemendal hebben.. /

Minstens tien groenlichtende oogen keken in de idyllische avondschemering naar m’n kuiten.

En ik zei aimabel:

‘Wil je opsteken, Thijs?'

‘Dat kan ’k niet afslaan/ zei Thijs.

We eten weer boter van onder de toonbank.

MODERN WETER

Toen ’k voor ’t eerst op ’t sociëteitje geïntroduceerd werd, viel hij niet te zeer op. Hij bitterde, las ’t Nieuwsblad voor Nederland. De anderen praatten, redeneerden, deeën bol-wijs aan politiek - hij las. Dat wil zeggen: hij las met oogen die ’t gesprek volgden en er boven stonden.

Een verstandige afdeeling van het gezelschap, meende ’k - een die zich een weinig op ’t dorpje verkankert, uit gezelligheidszin meebittert, maar zich niet meer geeft dan hóög-noodig is.

Later, toen-ie klaar was met z’n lektuur, de krant in ’r plooien lei en zwijgend met ernstig geglimmer van z’n brilleglazen te luisteren zat, versterkte-ie den eersten indruk.

Hij had een geleerd, zwart hoofdje, geleerd door de warring der zwarte haren, serieus door het spitsend baardje, verstandig door de pletting der peinzende lippen. Een onderwijzer of zoo dacht ’k. Een die de anderen waarneemt. Een gladdekker.

*n Weinig onbehaaglijk door ’t sterke glanzen der brilleglazen - de oogen bleven onzichtbaar - schoof ’k op zijde, op mijn beurt pogend

106