Kleine vertelsels

REISVERHAAL    99

wind stak op, die met zulk een vervaarlijk geweld in de deken blies, dat het vaartuig uit zijn koers (wij lagen toen 30° N.B., 47⁰ W.L. — later heb ik dit in het Journaal geverifieerd) afdreef en tegen een ouwen heerenhoed, die tusschen de ijsschollen schokte, aandreunde. Met een bezorgd gelaat verzocht de kapitein mij onmiddellijk bakreisdeken te halen, waaraan ik met groote moeite, geholpen door de bemanning, voldeed. Het stoomschip deinde heftig. Bij tijden stond de voorsteven in een hoek van 90° op het watervlak en moesten wij gezamelijk naar boven klauteren om het evenwicht te herstellen. Bij een dezer evoluties sloeg een man over boord. Onmiddellijk liet de kapitein de boot — die toen een vaart had van 25 mijlen in het uur (wij hadden wind mee) — stoppen en werd een reddingboot uitgezet. Vergeefs. Wij staken hem een boei, een para-pluie en een spaan toe. De kou was zoo hevig, dat alles onmiddellijk aan de ijsmassa vastvroor. Gelukkig had ik in een mijner koffers een fleschje Haarlemmerolie. Dit uitgeworpen op de golven deed de branding bedaren en na een uur zwalken mochten wij er in slagen den drenkeling aan boord te halen. Wij pasten op hem toe de voorschriften der Noord- en Zuid-Hollandsche drenkeling-Maatschappij, wat niet baatte, waarop ik, deerlijk ontroerd, bij wijze van mis, begon voor te dragen de nieuwe Proeve van volkslied van Willem Kloos:

„O, Nederland van onze vaderen,

„Dat onzer kindren land ook zij,

„Wij zweren, bij dit bloed in de aderen,

„Getrouwheid aan uw heerschappij** ....

Met een kreet van opgewektheid viel de bijgekomen drenkeling mij in de armen. „Luitenant Clockener Brous-son?”, vroeg hij. — „Neen,” zei ik: „Pips”. — „Aangenaam. Aangenaam,” zei hij en pinkte een traan weg,