Kleine vertelsels

DAG BIJ SIEN    95

„Als je moe je vanavond komt halen — moet je niet te klagen hebben, hoor!⁵⁵

Zij dekte de tafel, zette het grove gerei klaar, de ijzeren messen, de ijzeren vorken, de flesch azijn, het Keulsche potje met zout, de bruine suiker.

En wij aten zóó onbehoorlijk als wij het thuis nooit deden. Het was een prachtige maaltijd Eerst ieder twee borden soep met kluifjes. Sien kwam met den ijzeren pot bij de tafel, lepelde in de borden

Wij smulden. Het was een heerlijk soepje. Toen kwam het kleine stukje vleesch met de aardappels. Sien sneed het stukje netjes in drieën, nam zelf den kleinsten brok, telkens herhalend dat we ons „zat⁵⁵ moesten eten, dat ze „voor geen geld⁵⁵ wou dat we thuis zouden klagen.

Toen dé pannekoeken!

Wat een stapel! Bedrukt begonnen wij, verdrietig dat er zóóveel zou moeten blijven staan. Er was geen doorkomen aan.

Sien zelf scheidde er na den tweeden uit, puffend en blazend.

Wij schrokkiger, brachten het tot drie en vier. Toen zaten wij te kieskauwen, keken sip naar de overgeblevene, de dikke, bruine pannekoeken, die te veel waren. Sien, zuchtend, ruimde af. Wij, ongemakkelijk, waren stil geworden. Zus sliep in — ik bekeek de pijpen van den overleden man.

* * *

Vader en moeder kwamen ons tegen negen uur halen. Zus sliep nog.

„Nou mevrouw,⁵⁵ zei Sien gezellig blij: „de poes zal niet met d⁵r maag wegloopen. Ze hebben gegeten, gegeten! Gossie-mijne wat hebben die kinderen gestouwd! Daar sta ⁵k verbaasd van!⁵⁵