Kleine vertelsels

88    BAARD

an *t wrijven van ⁵t haar tusschen ’r vingertoppen en verbaasd knikken dat ze nog nooit zulk ⁵n zachten baard gevoeld had.

Ja zoo was het aangekomen. Toen Annet wèg was, had zij natuurlijk opgespeeld, ’m is goed gezegd dat-ie ’n ijdele kwast was, veel te oud om vrouwen ’t hof te maken, al had-ie nog zoo’n langen baard. Toen hij an ’t opspelen. Toen zij. En zoo ’n half uur, tot-ie, zooals-ie altijd dee, naar z’n societeit liep waar-ie z’n avond verdee met spel en cognac-groccies.

Dien man had zij getrouwd omdat ze zoo onnoozel was geweest verliefd op ’m te worden. Zij had ’t geld meegebracht — hij niks dan z’n langen, blonden baard, waarmee ze toen dweepte, dien ze goddelijk vond, nü wel zou kunnen uitrukken.

Want hij bedróóg haar. Dat kon je zoo an alle kleinigheidjes merken, an z’n nonchalance, an z’n koelheid, an z’n eiken middag uitloopen dan om die reden dan om diè. Gister had-ie naar parfum geroken. Bij den barbier geweest om z’n vervloekten baard te laten puntenl Maar je kon V niks van zien en barbiers hadden geen parfum. De vorige week was-ie ’n goed kwartier te laat thuis gekomen en nou weer twaalf nieuwe boorden gekocht, terwijl de la vol lag. Alles van haar rente. Als zij ’m niet genomen had, zat-ie nog te pennelikken, kon die rondsukkelen van z’n vijftig gulden in de maand, met een fooi op Nieuwjaar. De leeglooper!

Maar ’t was niks vergeleken met den baard, den baard waarmee die geurde, waarover die minstens tienmaal op ⁹n dag sprak, die die ’s morgens ’n kwartier lang kamde en gladstreek, dien élke vrouw moest voelen. Als zij zoo is an zijn vrienden zei: voel me haar is? Wat zou hij dan zeggen? Dan zou die wel anders piepen!

Verwoed keek ze naar de klok, ongerust over z’n lang