Kleine vertelsels

BAARD

Het was zóó aangekomen: Toen Annet, ⁵r vriendin, die ze in geen jaren gezien had, op bezoek was, begon-ie weer over z’n b&drd. Hoe was ’t mogelijk dat ’n man zoo walgelijk-ijdel deê. Dat lapte-ie ’m nou telkens as-ie maar èffetjes gelegenheid had. Dan zat-ie de punten glad te strijken, dat je ’m wel ’n tik op z’n vingers zou willen geven, dan coquetteerde die ’r mee alsof elke vrouw op z’n baard verliefd moest worden. Hoe dikwijls had-ie niet de aandacht op zijn baard gevestigd, z’n langen baard, z’n baard, z’n baard, z’n baard I Je wer d’r zeeziek van. Elke nieuwe vrouw die over den vloer kwam moest voelen wat ’n zacht haar z’n baard had, weten hoe lang z’n baard was, raden hoeveel jaar die ’m droeg.

En waarachtig, wéér ’t zelfde spelletje met Annet. Wat had ze zich zitten ergeren. Eerst hij, zooals-ie altijd begon om ’t uit te lokken: „Lastige baard vin-u niet?” — En toen Annet: „Ja zeg u dat wel! Maar wat ’n pracht, wat ’n pracht!” — En toen hij met z’n huichelachtige bescheidenheid: ,,’t Is me ’n last. Ik denk dat ’k ’m is zal laten knippen.” En toen Annet, poeslievig (je kon niet één vriendin vertrouwen, nee maar geen enkele!) „Nou maar dat zou jammer zijn. D’r zijn weinig baarden als de uwe, meneer” — En toen hij: „Weinig za’k niet zegge. D’r zijn ’r wel méér. Maar niet één van zulk zacht haar.” — En toen zij (O, o, datje nou niet één vriendin gelooven kon!): „Is die zóó zacht? Dat zou j’m niet aanzien!” — En toen hij weer: „Nou maar zacht ü-ie. Neem u ’m is in uwe hande. Geneer u niet. . . En zeg dan is of ’t niet precies het haar van mijn vróuw is!” — En toen Annet vriendelijk-lachend,