Kleine vertelsels

WARREM    79

werd het benauwder, broeiender. Aan de overzij der sloot stonden de koeien dichter bijeen. Een dee z’n bek open, loeide pijnlijk.

,,’k Mot effen rusten.”

Hurkend naast elkander, de pakken neergesmeten op het gras, hijgend, zweetend, zaten ze opnieuw.

,,’k Zie de sterren voor me oogen,” zei de ouwe.

Trien zat stil, met twee dingen in ’r gloeiende moeë hoofd waarover ze soesde . . . water om te drinken of zure balletjes en de komiekigheid van d’r droom.

Toch duidelijk had ze ’m gezien met ’n vierkante kroon op z’n hoofd . . . z’n vingers vol gouwe ringen en ’t broodmes met bloed ... O, o, o wat had ze ’n dorst. Dat slootwater kon je niet drinken. Dat stonk. God zou ze danken op d’r knieën as ze nou zoo’n kikker was, zoo lekker in ’t kouë water en drinken zooveel as je wou.

Zoo’n dier had niet te sjouwen met ’n pak onder z’n armen bij beestenweer. Die dee geen negotie.

„Vooruit Trien!”

„La me nog effen zitten!”

„Vooruit zeg-ik-ie!”

Wéér sloften ze achter elkander in de opgetrapte stofwolken.

Moeder hield ’t pak met ’r armen voor d’r buik. Trien sleepte ’t op d’r linkerheup. Dat droeg ’t best.

„Hadden we zure balletjes gekocht!”

„Loop niet te mieren!”

„Daar komt ’n boer an. Vraag ’s of ’t nog ver is.”

Heel in de verte kwam de boer an-stappen. Je zag alleen maar z’n hoed, z’n beenen, z’n stok en ’n stofwolk.

’t Werd warmer, ’t Was nog geen twaalf uur. De zon stond als een schellichtend oog in den witbarnenden hemel. Groote vliegen zoemden langs de waterplanten.