Kleine vertelsels

8o    WARREM

In de weiden hoorde je ’t rikkikkikkik der kikkers. „Binnen we nog ver van de stad af, meneer ?”

„Van de stad ? Van de stad ? Dan loop-ie krek verkeerd . . . Dan mot je bij de rooie mijlpaal, die je voorbij ben gekomen, links afslaan.”

„Links?”

„Links?”

„Zie je nou beroerde meid! Ik zei rechts! Nou loopen we al die tijd voor niks! Lamme meid! Dwarskop! Beroerd stuk vuil!”

„Nou! Nou! Sla d’r nou niet! . . . ’t Is toch geen doodzonde! . . . Met slaan kom je niet terug!”

„Zoo’n stommeling!”

„Zal ik je de weg wijzen?”

Ze liepen den weg weer terug. Moeder voorop met den boer. Zij, achteran met het loodzware pak langs de rechterheup. D’r oogen gloeiden in d’r hoofd, d’r tong plakte hard en droog tegen ’r verhemelte.

Ze had lust om ’t pak neer te smijten, ’t verder te vertikken. Maar ’t most. ’t Most.

Lang, moordend-heet, oneindig-lang lag de weg.

Het stof onder de voeten van moeder en boer dampte op. De vliegen vlogen mee, het water glinsterde. Daar had je de dooie raaf op den weg.

Nou kon je nog ’n half uur terugloopen eer je an de rooie mijlpaal kwam.

Moe, heet, versuft, sjokte ze voort, denkend an den koning met z’n gouwe knoopen en z’n rooie mes . ..