Kleine vertelsels

DROOMPAARD    75

„Da’s me wat móóis”, zei de majoor.

Toen heesch ik verder, greep nog eens het paard bij het hoofd en met een ruk van vertwijfeling kreeg ik het bij mij in de goot, waar het hinnikte van blijdschap. Terwijl had John het bruintje de trap opgeleid.

Wij begonnen de paarden te roskammen, konden evenwel niet beletten dat zij al stampend door den vloer henen trapten. De huizen in de Pijp zijn niet stevig.

Toen ik dan ook een oogenblik later met mijn familie aan tafel zat en de hospita balletjes gehakt met roode kool opdiende, keek zij mij verwijtend aan, wijzend naar het plafond, waardoor beurtelings een wit en een zwart paar-debeen staken:

,,Mijnhéér”, zeide zij, ,,dat was niet geconditioneerd. En de poot van me bed is ook heelemaal krom” . . .