Kleine vertelsels

112    HEVIG AVONTUUR VAN TANTE MIJNTJE

klontjes werden met dezelfde liefderijkheid gegeven, met dezelfde innige extatische toespraken.

,,Shoo, shoo! . . . Hoe spreekt-ie? . . . Hoe spreekt ’t hondje ? . . . Goed shoo . . . Goed shoo me schatteme-babbie . . . me waffedebassie ...”

En dan nichie Marie lief-belangstellend eiken keer: ,,Watte snoet van è hond toch! ...”

— „O shoo’n lékker dier, niewaar me toetemerijntje.” — „Je zou zoo zwere,” meende Marie: „Je zou waarachtig zwere, dat ze je verstaan, zulke verstandige ooge, zulke slimme ooge, hè tante?”

„Of she je verstaan?”, toeterde tante: „of she je verstaa-aa-aan ? She verstaan alles, alles . . . Shoo wijs as e mensch . . . Of she! Of she! . . . Niewaar me rabbemedijntje . . . me bolleboostertje!” ... —

„Nou kijkt-ie u an, tante, alsof die wel zou wille ant-woorde, hè?”

„Weetje wat ik wel is denk,” hoofdschudde tante Mijntje ernstig, zwaar verzonken in wijsgeerige gedachten: „ik denk shoo dikwijls as ik met she spreek: shou ’t nou shoo’n wonder shijn as je she is wat vroeg en dat she ja sheie, of dat she née sheie, of dat she sheie: geef mijn ’n klontje. Watte? Shou dat shoo’n wonder shijn? Shijn d’r niet meer mirakels gebeurd?”

„Nou”, zei Marie: „dat zou wkt griezelig zijn. Verbeel is! Verbeel is dat u ze wat zegt, dat ze d’r mond opendoen en antwoorde. ’k Denk u zou wegloope van angst.”

„Maar she doen ’t niet,” zei tante: „beeschte spreke niet. Ik sheg alleen maar dat she soms shóó kijke, shóó verstandig, dat je bij jeshelf denkt: nou mankeert alleen nog ’t spreke, nietwaar waffedebassies ? . . . Niewaar me schnoeteme-dijntjes ?”

Op een avond moest Bennie voor z’n moeder ’n bood